วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2550

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสมรรถนะของพยาบาลหัวหน้าหน่วยอุบัติเหตุและฉุกเฉิน โรงพยาบาลระดับตติยภูมิ โดยใช้เทคนิควิจัยแบบเดลฟาย กลุ่มตัวอย่างที่ศึกษาเป็นผู้เชี่ยวชาญจำนวน 20 คน ประกอบด้วย ผู้เชี่ยวชาญด้านการบริหารการพยาบาล ผู้เชี่ยวชาญด้านการปฏิบัติการพยาบาล ผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษาหรือสอนวิชาการพยาบาลอุบัติเหตุและฉุกเฉิน ผู้เชี่ยวชาญด้านการแพทย์ ซึ่งผู้เชี่ยวชาญทั้งหมดปฏิบัติงานอยู่ในโรงพยาบาลระดับตติยภูมิ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น แบบสอบถามรอบแรกเป็นแบบสอบถามปลายเปิด รอบที่ 2 และรอบที่ 3 เป็นแบบสอบถามแบบมาตราส่วนประมาณค่า วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่ามัธยฐาน และค่าพิสัยระหว่างควอไทล์ คัดเลือกสมรรถนะของพยาบาลหัวหน้าหน่วยอุบัติเหตุและฉุกเฉิน โรงพยาบาลระดับตติยภูมิ โดยพิจารณาจากค่ามัธยฐานตั้งแต่ระดับมากขึ้นไป และมีความเห็นสอดคล้องกัน (Mdn > 3.50, IR ≤ 1.50) ระยะเวลาในการเก็บรวบรวมข้อมูลจากผู้เชี่ยวชาญทั้ง 3 รอบ รวมทั้งสิ้น 10 เดือน ผลการวิจัย พบว่า สมรรถนะของพยาบาลหัวหน้าหน่วยอุบัติเหตุและฉุกเฉิน โรงพยาบาลระดับ ตติยภูมิ ที่ผู้เชี่ยวชาญมีความเห็นสอดคล้องกัน ประกอบด้วย สมรรถนะ 189 รายการ เป็นสมรรถนะที่มีระดับความจำเป็นมากที่สุด 149 รายการ มีระดับความจำเป็นมาก 40 รายการ จำแนกได้ 11 ด้านดังนี้ 1. สมรรถนะด้านการใช้ความรู้ความชำนาญทางคลินิก จำนวน 11 ข้อ 2. สมรรถนะด้านภาวะผู้นำ จำนวน 18 ข้อ 3. สมรรถนะด้านการบริหารจัดการ จำนวน 23 ข้อ 4. สมรรถนะด้านการสื่อสารและการสร้างสัมพันธภาพ จำนวน 18 ข้อ 5. สมรรถนะด้านการตัดสินใจและการแก้ปัญหา จำนวน 20 ข้อ 6. สมรรถนะด้านการสร้างทีมและการทำงานเป็นทีม จำนวน 21 ข้อ 7. สมรรถนะด้านกฎหมาย คุณธรรม และจริยธรรม จำนวน 16 ข้อ 8. สมรรถนะด้านการพร้อมรับภาวะฉุกเฉินและอุบัติภัยหมู่ จำนวน 9 ข้อ 9. สมรรถนะด้านวิชาการ การวิจัย และภาษาต่างประเทศ จำนวน 19 ข้อ 10. สมรรถนะด้านจิตสำนึกในการให้บริการ จำนวน 8 ข้อ 11. สมรรถนะด้านการพัฒนาคุณภาพบริการพยาบาล จำนวน 26 ข้อ