วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2555

การถ่ายภาพด้วยรังสีเอกซ์ที่แสดงผลแบบสามมิติตามปกติใช้การบันทึกภาพด้วยฟิล์มซึ่งทำการถ่ายภาพที่ตำแหน่งต้นกำเนิดรังสีสองตำแหน่งห่างกันประมาณ 6 – 8 เซนติเมตร เมื่อนำภาพทั้งสองไปใส่ในสเตริโอสโคปซึ่งมีอุปกรณ์ดูภาพและกระจกสะท้อนภาพสองชุดจึงทำให้เห็นภาพสองภาพได้พร้อมกันเป็นผลให้เห็นเป็นภาพสามมิติ อันที่จริงการถ่ายภาพด้วยรังสีเอกซ์ที่แสดงผลแบบสามมิติมีประโยชน์แต่ไม่ได้นำมาใช้งานจริงจังเนื่องจากเป็นวิธีที่ไม่สะดวกและใช้เวลามาก แต่ด้วยเทคโนโลยีการสร้างภาพด้วยรังสีและระบบโทรทัศน์สามมิติในปัจจุบันการถ่ายภาพด้วยรังสีเอกซ์ที่แสดงผลแบบสามมิติสามารถทำได้แบบเวลาจริงหรือใกล้เวลาจริงและสามารถดูภาพสามมิติได้บนจอภาพแบบสองหรือสามมิติ การวิจัยนี้ได้พัฒนาระบบถ่ายภาพด้วยรังสีเอกซ์ที่ให้ผลได้รวดเร็วโดยใช้ฉากเรืองรังสีร่วมกับกล้องถ่ายภาพดิจิตอล กล้องถ่ายภาพดิจิตอลเชื่อมต่อกับไมโครคอมพิวเตอร์ผ่านทางพอร์ตยูเอสบี จึงทำให้ผู้ใช้สามารถควบคุมและตั้งค่าต่าง ๆ รวมทั้งสามารถดูภาพและเก็บบันทึกภาพได้ ในขั้นสุดท้ายได้ทดสอบการถ่ายภาพชิ้นงานที่ตำแหน่งต้นกำเนิดรังสีสองตำแหน่ง แล้วนำภาพจากสองตำแหน่งไปรวมเป็นภาพในรูปแบบแอนากลิฟ (anaglyph) หรือแบบเอ็มพีโอ (MPO) เพื่อดูผลเป็นภาพสามมิติบนจอภาพแบบสองมิติหรือสามมิติโดยใช้แว่นตาที่เหมาะสม เช่น แบบสีแดง-ฟ้า หรือแบบโพลาไรซ์ ตามลำดับ นอกจากนี้เครื่องเล่นภาพยนต์สามมิติและกล้องถ่ายภาพดิจิตอลแบบสามมิติบางรุ่นสามารถแสดงผลภาพแบบสามมิติได้ด้วยตาเปล่า ผลการ วิจัยนี้เป็นที่น่าพอใจมากและชี้ให้เห็นว่า ระบบที่พัฒนาขึ้นและวิธีการที่ใช้สะดวกที่จะนำไปใช้งานในการตรวจสอบวัสดุ