วิทยานิพนธ์ (วท.ด.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2555

การวิจัยเรื่องการพัฒนามาตรฐานวิชาชีพนักนันทนาการในประเทศไทย มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนามาตรฐานวิชาชีพสำหรับนักนันทนาการในประเทศไทย ใช้วิธีการวิจัยอย่างเป็นระบบ 3 ขั้นตอน ได้แก่ 1.การวิจัยเอกสาร เพื่อตรวจสอบโครงสร้างและรายละเอียดของวิชาชีพ โดยมีระดับผลการวิเคราะห์หาค่าความตรงเชิงเนื้อหาที่ระดับ 1.00 2.การวิจัยด้วยเทคนิคเดลฟาย เพื่อรวบรวมข้อมูลนำมาพัฒนาเป็นมาตรฐานวิชาชีพ และ 3.การประเมินมาตรฐานวิชาชีพ เพื่อตรวจสอบความตรง ความเที่ยง และความเป็นปรนัย มีค่าความเที่ยงการประเมินที่ระดับ .99 การวิจัยด้วยเทคนิคเดลฟายมีประเด็นที่สำคัญที่สุดอยู่ที่กระบวนการคัดเข้ากลุ่มผู้เชี่ยวชาญ ในการวิจัยครั้งนี้ ใช้การคัดเข้าแบบเฉพาะเจาะจง 3 วิธี อันได้แก่ 1.คัดเข้าภายใต้เกณฑ์ที่กำหนด 3 ใน 4 ข้อ ด้วยเทคนิคลูกบอลหิมะ 2.การพิจารณาคุณสมบัติการเป็นสมาชิกในองค์กรวิชาชีพที่เกี่ยวข้อง และ 3.ทำหน้าที่บรรยายให้ความรู้ในสาขานันทนาการอยู่ในปัจจุบัน ผู้วิจัยได้รายชื่อผู้เชี่ยวชาญในสาขามาทั้งสิ้น 12 คน ได้รับแบบสอบถามกลับคืนในรอบที่สองจำนวน 10 คน จากการวิจัยพบว่าเกณฑ์มาตรฐานวิชาชีพทั้งหมด มาตรฐานวิชาชีพนักนันทนาการในประเทศไทยถูกจัดระดับการจัดการออกเป็นสามระดับ อันได้แก่ ระดับผู้ปฏิบัติการ ระดับผู้จัดการ และระดับผู้อำนวยการ โดยในแต่ละระดับประกอบด้วยโครงสร้างมาตรฐานที่เกี่ยวข้องและจำเป็นสามด้าน ประกอบด้วย มาตรฐานด้านความรู้ มาตรฐานด้านการปฏิบัติงาน และมาตรฐานด้านการปฏิบัติตน ซึ่งในระดับผู้ปฏิบัติการประกอบด้วยมาตรฐานด้านความรู้ 11 ข้อ มาตรฐานด้านการปฏิบัติงาน 10 ข้อ และมาตรฐานด้านการปฏิบัติตน 9 ข้อ ในระดับผู้จัดการ ประกอบด้วยมาตรฐานด้านความรู้ 14 ข้อ มาตรฐานด้านการปฏิบัติงาน 10 ข้อ และมาตรฐานด้านการปฏิบัติตน 9 ข้อ ส่วนในระดับผู้อำนวยการ ประกอบด้วยมาตรฐานด้านความรู้ 13 ข้อ มาตรฐานด้านการปฏิบัติงาน 8 ข้อ และมาตรฐานด้านการปฏิบัติตน 9 ข้อ นอกจากนี้ผู้เชี่ยวชาญทุกท่านมีความคิดเห็นที่สอดคล้องกันว่า จะต้องมีการพัฒนาหน่วยงานหรือสภาวิชาชีพขึ้นมาทำหน้าที่ควบคุมดูแลการทำหน้าที่ของมาตรฐานวิชาชีพนี้ให้มีคุณภาพตามมาตรฐาน และหน่วยงานดังกล่าวต้องเป็นหน่วยงานอิสระที่ปราศจากการแทรกแซง