วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553

ศึกษาพฤติกรรมสุขภาพ ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยนำ ปัจจัยเอื้อ และปัจจัยเสริมกับพฤติกรรมสุขภาพ และความสามารถในการทำนายพฤติกรรมสุขภาพของบุคลากรสายสนับสนุนของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย กลุ่มตัวอย่างเป็นบุคลากรสายสนับสนุนของ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จำนวน 521 คน ซึ่งได้จากวิธีการสุ่มตัวอย่างโดยอาศัยหลักความน่าจะเป็น (Probability sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสอบถามที่ผู้วิจัยพัฒนาขึ้นจากแนวความคิดสุขบัญญัติแห่งชาติ 10 ประการ และทฤษฎีทางพฤติกรรมศาสตร์ ได้ผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ และมีความเที่ยงจากการคำนวณค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาคเท่ากับ .860 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การแปลผล สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียรสันและการวิเคราะห์ความถดถอยพหุคูณ ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. บุคลากรสายสนับสนุนของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยมีพฤติกรรมสุขภาพด้านร่างกายอยู่ในระดับพอใช้ (X-bar = 2.57) พฤติกรรมสุขภาพด้านจิตใจอยู่ในระดับดี (X-bar = 2.40) พฤติกรรมสุขภาพด้านสังคมอยู่ในระดับดี (X-bar = 2.54) และพฤติกรรมสุขภาพด้านจิตวิญญาณอยู่ในระดับดี (X-bar = 2.51) 2. ปัจจัยเสริมด้านการออกกำลังกายของครอบครัวมีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 กับพฤติกรรมสุขภาพในทุกๆ ด้าน ดังนี้ ด้านร่างกาย (r = .261) ด้านจิตใจ (r = .137) ด้านสังคม (r = .102) ด้านจิตวิญญาณ (r = .205) และในพฤติกรรมสุขภาพรวมทั้ง 4 ด้าน (r = .230) 3. ปัจจัยนำ ปัจจัยเอื้อและปัจจัยเสริม สามารถร่วมกันทำนายพฤติกรรมสุขภาพของบุคลากรสายสนับสนุนของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยได้ 13.1% (R² = .131) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05