วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.) --จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2555

งานวิจัยนี้มุ่งเน้นในการศึกษาผลของการใช้ตัวทำละลายที่เป็นสารอินทรีย์ระเหยง่ายต่ำ (low volatile organic solvent) ทดแทนตัวทำละลายสารอินทรีย์ชนิดเดิม โดยพิจารณาสมบัติในการละลาย และชนิดของตัวทำละลาย ที่สอดคล้องกับข้อกำหนดเกี่ยวกับสารอินทรีย์ระเหยง่ายในอุตสาหกรรมรถยนต์ โดยศึกษาสัดส่วนที่ใช้ในสูตรการผลิตสารช่วยยึดติดเทปกาว สมบัติทางกายภาพของสารช่วยยึดติดเทปกาวที่ได้ การยึดติดของเทปกาวบนพื้นผิววัสดุประเภทพอลิโอเลฟินและยางสังเคราะห์ สารช่วยยึดติดที่ได้จากการใช้ตัวทำละลายที่เป็นสารอินทรีย์ระเหยง่ายต่ำในงานวิจัยนี้ มีสมบัติในการเพิ่มพลังงานพื้นผิวบนพื้นผิววัสดุประเภทพอลิโอเลฟิน (polyolefins) และยางสังเคราะห์ที่เป็นวัสดุที่มีพลังงานพื้นผิวต่ำให้มีพลังงานพื้นผิวที่สูงขึ้น สามารถช่วยยึดติดของเทปกาวบนพื้นผิวพอลิโอเลฟิน (polyolefins) และยางสังเคราะห์ได้ดี และมีความทนทานต่อสภาพอากาศและสภาวะแวดล้อมต่างๆ ที่เปลี่ยนแปลงไปได้ดี รวมถึงสภาวะที่ใช้ในการผลิตสารช่วยยึดติด เช่นการปั่นกวนของสารละลาย โดยคุณสมบัติดังกล่าวไม่มีความแตกต่างจากสารช่วยยึดติดที่ใช้สารอินทรีย์ระเหยง่ายสูงชนิดเดิม