วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2555

การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินขอบเขตพื้นที่ควบคุมรอบโครงการโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ในสถานที่ตั้งที่คาดว่าจะมีการสร้างโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ของประเทศไทยในอนาคต โดยอ้างอิงกฎเกณฑ์ของคณะกรรมาธิการกำกับดูแลนิวเคลียร์แห่งสหรัฐอเมริกา (U.S.NRC) ในการประเมินขอบเขตพื้นที่หวงห้าม (EAB) และพื้นที่ประชากรหนาแน่นน้อย (LPZ) จากการคำนวณตามเอกสารการออกแบบเครื่องปฏิกรณ์ (Design Control Document; DCD) และการจำลองการแพร่กระจายโดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูป Hotspot ที่ประยุกต์การใช้สมการเกาส์เซียนพลูมในการวิเคราะห์ปริมาณรังสีที่ประชาชนได้รับปริมาณรังสีสมมูลย์ที่ร่างกายได้รับทั้งหมด(TEDE) ที่ระยะ EAB และ LPZ ต้องไม่เกิน 25 เร็ม (0.25 ซีเวิร์ต) ภายในระยะเวลา 2 ชั่วโมงและ 30 วันตลอดเวลาที่กลุ่มควันกัมมันตรังสีเคลื่อนตัวผ่านตามลำดับ โดยใช้เครื่องปฏิกรณ์ ที่ได้รับการรับรองจาก U.S.NRC ได้แก่ AP-1000, US-APWR, U.S.EPR และ ESBWR ซึ่งแบ่งออกเป็น 2 กรณีคือ กรณีที่ 1 ใช้ข้อมูลที่ให้ผลร้ายแรงและกรณีที่ 2 ใช้ข้อมูลสถิติอุตุนิยมวิทยา ที่ใกล้ที่สุด ผลการศึกษาสรุปว่า พื้นที่ศึกษาสุราษฎร์ธานีและอุบลราชธานีผ่านเกณฑ์ของ U.S.NRC ในทุกด้านที่เกี่ยวกับการประเมิน EAB และ LPZ โดยไม่มีศูนย์กลางประชากรมากถึง 25,000 คนตลอดอายุการใช้งานของโรงไฟฟ้านิวเคลียร์จากการคาดประมาณประชากรเป็นเวลา 60 ปีโดยเริ่มศึกษาตั้งแต่ปี พ.ศ.2554 และจากการเปรียบเทียบผลกระทบทางรังสีที่เกิดขึ้นต่อประชาชนรอบพื้นที่โรงไฟฟ้านิวเคลียร์จากทั้งสองกรณีพบว่า พื้นที่ศึกษาที่ได้รับผลกระทบจริงในกรณีที่ 2 ใช้ข้อมูลอุตุนิยมวิทยารายคาบ 31 ปี ลมหลักของพื้นที่ศึกษาทั้งสองจะพัดไปในทิศที่ไม่มีแหล่งชุมชนตั้งอยู่ จึงทำให้ผลกระทบที่เกิดขึ้นจริงนั้นถือว่าน้อยมากเมื่อเทียบกับกรณีที่ 1