วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2549

วิทยานิพนธ์นี้นำเสนอวิธีการตรวจจับข้อบกพร่องของโมเดลการออกแบบ 6 ประเภทได้แก่ Data Class, Feature Envy, Message Chains, Middle Man, God Class, และ Switch Statements โดยพิจารณ์ว่ามีข้อบกพร่องประเภทใดบ้างที่ส่งผลกระทบต่อความสามารถในการเปลี่ยนแปลงซอฟต์แวร์เชิงวัตถุ ในงานวิจัยมีการออกแบบกลยุทธ์การตรวจจับข้อบกพร่องด้วยมาตรวัดเชิงวัตถุสำหรับโมเดลการออกแบที่แผนภาพคลาสและแผนภาพซีเควนซ์ นำเสนอวิธีการรีแฟคทอริงเพื่อแก้ไขข้อบกพร่องแต่ละประเภท พร้อมทั้งนำเสนอวิธีการหาช่วงของมาตรวัดที่บอกถึงข้อบกพร่องโดยประยุกต์ใช้อัลกอริทึมซีมูเลทเต็ดแอนนิลลิงเพื่อหาค่าช่วงที่เหมาะสมที่สุดโดยใช้กลุ่มตัวอย่าง 35 ตัวอย่างสำหรับข้อบกพร่องแต่ละประเภท รวมถึงได้ออกแบบและพัฒนาเครื่องมือสำหรับตรวจจับข้อบกพร่องของโมเดลการออกแบบและเครื่องมือที่ใช้ในการหาค่าช่วงที่เหมาะสม ในงานวิจัยได้ทดสอบกลยุทธ์การตรวจจับข้อบกพรองและประเมินผลกระทบของการเกิดข้อบกพร่องต่างๆ ต่ความสามารถในการเปลี่ยนแปลงซอฟต์แวร์ด้วยกลุ่มตัวอย่างสำหรับทดสอบ 5 ตัวอย่างต่อข้อบกพร่องของโมเดลการออกแบบหนึ่งประเภท โดยเปรียบเทียบค่ามาตรวัดความสามารถในการเปลี่ยนแปลงก่อนและหลังการตรวจจับข้อบกพร่องของโมเดลการออกแบบ และประยุกต์ใช้วิธีรีแฟคทอริงสำหรับแก้ไขข้อบกพร่องของโมเดลการออกแบบแต่ละประเภท ผลของการทดสอบระบุว่าการแก้ไขระบบที่มีข้อบกพร่องของโมเดลการออกแบบประเภท Data Class, Middle Man, และ God Class สามารถทำให้ความสามารถในการเปลี่ยนแปลงซอฟต์แวร์ดีขึ้น การแก้ไขระบบที่มีข้อบกพร่องประเภท Feature Envy และ Message Chains ไม่มีผลทำให้ความสามารถในการเปลี่ยนแปลงซอฟต์แวร์ดีขึ้น ส่วนการแก้ไขระบบที่มีข้อบกพร่องประเภท Switch Statements มีผลทำให้ความสามารถในการเปลี่ยนแปลงซอฟต์แวร์ลดลง