วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2549

การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อหาอัตราความชุกและปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการเกิดความอ่อนล้าขณะขับรถในพนักงานขับรถโดยสารประจำทางระหว่างจังหวัดในสถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพฯ (จตุจักร) โดยใช้รูปแบบการศึกษาเชิงพรรณนา ณ จุดเวลาใดเวลาหนึ่ง กลุ่มตัวอย่างเป็นพนักงานขับรถรับส่งผู้โดยสารระหว่างจังหวัดจำนวน 377 คน แบ่งตามเส้นทางการเดินรถเป็นสายเหนือ และกลาง 209 คน และสายตะวันออกเฉียงเหนือ 168 คน โดยใช้แบบสอบถาม มีอัตราเข้าร่วมการศึกษาร้อยละ 100 ผลการศึกษาพบว่าอัตราความชุกของการเกิดความอ่อนล้าขณะขับรถในพนักงานขับรถโดยสารเท่ากับ 59.1 คน ต่อประชากร 100 คน และเมื่อแยกตามเส้นทางการเดินรถ พบว่า ภาคกลางมีอัตราความชุกของการเกิดความอ่อนล้าขณะขับรถเท่ากับ 73.9 คนต่อประชากร 100 คน ภาคเหนือเท่ากับ 38.2 คนต่อประชากร 100 คน และภาคตะวันออกเฉียงเหนือเท่ากับ 72.4 คนต่อประชากร 100 คน ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการเกิดความอ่อนล้าขณะขับรถ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ได้แก่ประเภทรถ ระยะเวลาการเป็นพนักงานขับรถ จำนวนเที่ยวที่ขับรถในแต่ละวัน สภาพถนนในการขับรถ การง่วงนอนขณะขับรถในช่วงตอนกลางดึก ระยะเวลาที่ขับรถก่อนเกิดความง่วงนอน จำนวนชั่วโมงการนอนหลับก่อนการขับรถ ส่วนปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการเกิดความอ่อนล้าขณะขับรถในเชิงป้องกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ได้แก่ อายุ เส้นทางการเดินรถ การสับเปลี่ยนคนขับระหว่างทาง การเคยเกือบประสบอุบัติเหตุขณะขับรถ การศึกษานี้พบว่าการเกิดความอ่อนล้าขณะขับรถเกิดได้จากหลายปัจจัยและการง่วงนอน อาจเป็นปัจจัยหนึ่งในการเกิดอุบัติเหตุขณะขับรถได้