วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2549

ศึกษาแนวทางการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นสาระทัศนศิลป์ในกลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ ช่วงชั้นที่ 2 ในโรงเรียนประถมศึกษา จังหวัดลำปาง กลุ่มตัวอย่างประชากรประกอบด้วยผู้บริหารโรงเรียนจำนวน 21 คน ครูผู้สอนสาระทัศนศิลป์จำนวน 89 คน และปราชญ์ท้องถิ่นจำนวน 5 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าร้อยละค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1.ผู้บริหารโรงเรียนส่วนใหญ่มีความคิดเห็นอยู่ในระดับเห็นด้วยมากในด้านการศึกษาสภาพหรือข้อมูลพื้นฐาน การกำหนดจุดมุ่งหมายของหลักสูตร การกำหนดเนื้อหาสาระ การนำหลักสูตรไปใช้ และการประเมินผลการใช้หลักสูตร 2. ครูผู้สอนสาระทัศนศิลป์ส่วนใหญ่มีความคิดเห็นอยู่ในระดับเห็นด้วยมากในด้านการกำหนดจุดมุ่งหมายของหลักสูตร การกำหนดเนื้อหาสาระ การนำหลักสูตรไปใช้ และการประเมินผลการใช้หลักสูตรและมีความคิดเห็นอยู่ในระดับเห็นด้วยปานกลางในด้านการศึกษาสภาพหรือข้อมูลพื้นฐาน 3. ปราชญ์ท้องถิ่นส่วนใหญ่มีความคิดเห็นเกี่ยวกับแนวทางการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นสาระทัศนศิลป์ในกลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ ได้แก่ ปราชญ์ท้องถิ่นควรมีส่วนร่วมในการให้ความรู้ในเรื่องท้องถิ่นและขั้นตอนในการทำงานศิลปะท้องถิ่น หลักสูตรควรเน้นการให้ความรู้พื้นฐานทางประวัติศาสตร์ของท้องถิ่น ควรปรับปรุงรูปแบบการให้ความรู้เกี่ยวกับศิลปะท้องถิ่นให้สอดคล้องกับวัยและความรู้เดิมของผู้เรียน ให้ผู้เรียนได้ลงมือปฎิบัติงานศิลปะในที่ทำงานของปราชญ์ท้องถิ่น ให้ครูผู้สอนฝึกปฏิบัติงานศิลปะกับปราชญ์ท้องถิ่นก่อนการสอนในชั้นเรียน ในการประเมินผลผู้เรียนควรมีแบบทดสอบด้านความรู้ ความเข้าใจเกี่ยวกับประวัติความเป็นมาของศิลปะในท้องถิ่น.