วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2549

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความคิดสร้างสรรค์ของครูกับการคิดสร้างสรรค์ของเด็กอนุบาล 2) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างลักษณะการเป็นครูกับความคิดสร้างสรรค์ของเด็กอนุบาล ตัวอย่างประชากรเป็นครูประจำชั้นและเด็กอนุบาลจำนวน 350 คน ประกอบด้วยครูประจำชั้นจำนวน 50 คน และเด็กอนุบาลจำนวน 300 คน จากห้องเรียนจำนวน 50 ห้อง ในโรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานกรุงเทพมหานคร เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ แบบทดสอบความคิดสร้างสรรค์ทีซีที-ดีพี (TCT-DP: Test for creative thinking-drawing production) ของ Jellen และ Urban แบบสัมภาษณ์เรื่องลักษณะการเป็นครู แบบสอบถามเรื่องลักษณะการเป็นครู และแบบสังเกตเรื่องลักษณะการเป็นครู วิเคราะห์ข้อมูลโดยการคำนวณร้อยละ การหาค่าเฉลี่ยส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน ผลการวิจัยพบว่า 1. การคิดสร้างสรรค์ของครูไม่มีความสัมพันธ์กับการคิดสร้างสรรค์ของเด็กอนุบาลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ แต่มีคุณสมบัติทางบวกกับคุณลักษณะการเป็นครูอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 2. ลักษณะการเป็นครูและการคิดสร้างสรรค์ของเด็กอนุบาลมีความสัมพันธ์ทางบวกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และเมื่อพิจารณาลักษณะการเป็นครูในแต่ละองค์ประกอบพบว่า วิธีการจัดการเรียนรู้มีความสัมพันธ์ทางบวกกับการคิดสร้างสรรค์ของเด็กอนุบาลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และการสร้างภาวะที่ส่งเสริมการคิดสร้างสรรค์มีความสัมพันธ์ทางบวกกับการคิดสร้างสรรค์ของเด็กอนุบาลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 ส่วนการเป็นแบบอย่างไม่มีความสัมพันธ์กับการคิดสร้างสรรค์ของเด็กอนุบาลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ