วิทยานิพนธ์ (ศศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2550

ในอดีตการให้บริการโทรคมนาคมในประเทศไทย เป็นการให้บริการโดยหน่วยงานของรัฐ คือ ทศท. และ กสท. และมีการให้เอกชนเข้าร่วมการให้บริการโดยอยู่ภายใต้การกำกับของหน่วยงาน เมื่อมีการบังคับใช้กฎหมาย 2 ฉบับ คือ พ.ร.บ. องค์กรจัดสรรคลื่นความถี่และกำกับกิจการวิทยุกระจายเสียง วิทยุโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคม พ.ศ. 2543 และ พ.ร.บ. การประกอบกิจการโทรคมนาคม พ.ศ. 2544 ทำให้มีการเปลี่ยนถ่ายอำนาจในการกำกับดูแลด้านกิจการโทรคมนาคม รวมทั้งอำนาจในการจัดสรรเลขหมายโทรคมนาคมจากรัฐวิสาหกิจทั้ง 2 แห่งมาเป็นอำนาจของคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กทช.) วัตถุประสงค์ของการศึกษาครั้งนี้ เพื่อวิเคราะห์มาตรการจัดสรรเลขหมายของ กทช. ที่ส่งผลกระทบต่อ บมจ.ทีโอที และเพื่อศึกษาการจัดสรรเลขหมายของกทช.เปรียบเทียบกับแนวทางในต่างประเทศ ผลการศึกษาพบว่ามาตรการจัดสรรเลขหมายของ กทช. ได้ส่งผลกระทบต่อ ทศท. ซึ่งเคยอยู่ในฐานะผู้กำกับดูแลและผู้ให้บริการ โดยในฐานะของผู้กำกับดูแลซึ่งเคยได้ประโยชน์จากการบริหารจัดการเลขหมายหมดไป เช่น สิทธิในการกำหนดแผนงานเลขหมาย รวมทั้งผลกระทบทางด้านต้นทุนการให้บริการที่เพิ่มขึ้น ผลกระทบต่อพื้นที่การจัดสรรเลขหมาย เป็นต้น ส่วนในฐานะผู้ให้บริการ ทศท.ซึ่งเคยได้ประโยชน์ทางอ้อมจากการเป็นผู้กำกับดูแล ต้องเผชิญกับสภาวะการแข่งขันกับภาคเอกชนอย่างสูง และจะต้องมีการปรับตัวเองอย่างมากจึงจะสามารถอยู่รอดได้ ส่วนแนวทางการจัดสรรและบริหารเลขหมายของ กทช. เมื่อเปรียบเทียบกับแนวทางในต่างประเทศ พบว่ามีแนวทางในทิศทางเดียวกัน คือมุ่งที่จะสร้างการแข่งขันในตลาด และบริหารจัดการให้การใช้เลขหมายซึ่งเป็นทรัพยากรที่สำคัญเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ ในทางปฏิบัติ แนวทางของ กทช. ได้เพิ่มการแข่งขันในตลาดมากขึ้น แต่ผลทางด้านประสิทธิภาพ พบว่าสัดส่วนของเลขหมายที่มีการใช้งานต่อเลขหมายที่จัดสรรยังมีอัตราที่ต่ำกว่า 80% ซึ่งแสดงให้เห็นว่าธุรกิจเอกชนได้นำหมายเลขไปถือครองไว้โดยมิได้มีการใช้งาน