วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2550

การใช้อากาศยานไร้นักบินในการถ่ายภาพถ่ายทางอากาศโดยไม่มีการวางแผนไว้ล่วงหน้า ถือว่ามีความเสี่ยงอย่างยิ่งจากสาเหตุหลายประการ เช่น อาจบินชนภูเขาสูงที่กีดขวางอยู่ หรือบินเข้าไปในพื้นที่ที่อาจถูกฝ่ายตรงข้ามโจมตี หรือระหว่างการบินไม่สามารถติดต่อกับสถานีควบคุมภาคพื้นดิน เนื่องจากสัญญาณวิทยุถูกบดบังด้วยภูมิประเทศ การลดความเสี่ยงจากปัจจัยต่างๆ ที่กล่าวมาสามารถทำได้โดยการใช้ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ในการวิเคราะห์ภูมิประเทศ และตำแหน่งที่ตั้งของอุปสรรคและพื้นที่อันตรายต่างๆ เพื่อให้ได้แนวบิน ตำแหน่งถ่ายภาพ และวันเวลาที่เหมาะสมในการถ่ายภาพเป้าหมาย เพื่อความสำเร็จของภารกิจและเพิ่มความปลอดภัยให้กับอากาศยานไร้นักบิน งานวิจัยนี้ได้พัฒนาโปรแกรมประยุกต์ในซอฟต์แวร์ ArcGIS ตามแนวคิดข้างต้น โดยแบ่งการทำงานออกเป็นสามขั้นตอน ขั้นตอนแรกเป็นการหาค่าความสว่างของเป้าหมายจากตำแหน่งดวงอาทิตย์ และแบบจำลองความสูงเพื่อตรวจสอบวัน และเวลาที่จะถ่ายภาพให้มีแสงสว่างพอเพียง ไม่ถูกเงาของภูมิประเทศบดบัง ขั้นตอนที่สองคือ การวิเคราะห์หาตำแหน่งอากาศยานไร้นักบินที่เหมาะสมในการถ่ายภาพ โดยสร้างตำแหน่งจำนวนมากเหนือพื้นที่เป้าหมายในการบันทึกภาพถ่ายทางอากาศ และนำตำแหน่งดังกล่าวซึ่งเป็นจุดตัวอย่างมาตรวจสอบภายใต้เงื่อนไขว่า ไม่อยู่ในพื้นที่หวงห้าม มุมกล้องไม่เกินขีดจำกัด มองเห็นเป้าหมาย และความสูงเหนือพื้นดินไม่ต่ำกว่าที่กำหนด ขั้นตอนสุดท้ายคือ การคำนวณแนวบินจากสนามบินไปยังพื้นที่เป้าหมาย โดยเริ่มจากการสร้างพื้นที่รูปปิดที่ไม่มีพื้นที่เสี่ยงภัยหรือพื้นที่ห้ามเข้า แล้วนำตำแหน่งจุดของขอบเขตพื้นที่รูปปิดที่สร้างขึ้นรวมถึงตำแหน่งของสนามบิน และตำแหน่งสุดท้ายคือ ตำแหน่งถ่ายภาพ มาสร้างกราฟและหาแนวบินที่สั้นที่สุดโดยใช้อัลกอริทึมไดสตาร์ แล้วนำแนวบินดังกล่าวมาตรวจสอบเงื่อนไขด้านการติดต่อกับสถานีควบคุม และความสูงเหนือพื้นดิน ช่วงใดก็ตามบนแนวบินที่สร้างขึ้นที่ไม่ผ่านเงื่อนไขดังกล่าว จะถือว่าเป็นพื้นที่ห้ามเข้าและโปรแกรมจะวิเคราะห์หาแนวบินใหม่ ในลักษณะวนซ้ำจนกระทั่งได้แนวบินที่ผ่านเงื่อนไขทุกประการ โปรแกรมประยุกต์ที่พัฒนาขึ้นสามารถนำมาใช้ในการวางแผนแนวบิน เพื่อการลาดตระเวณหรือเฝ้าระวังในภารกิจด้านความมั่นคงได้เป็นอย่างดี รวมทั้งสามารถพัฒนาเพื่อเพิ่มขีดความสามารถต่อไปได้อีกในอนาคต