วิทยานิพนธ์ (นศ.ม.)-- จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2549

การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อแสดงให้เห็นถึงการรับรู้และการตีความความหมายของเด็กประถมวัย เกี่ยวกับการแสดงออกทางเพศในรายการโทรทัศน์ รวมถึงปัจจัยที่มีผลต่อการรับรู้และการตีความความหมายของเด็กประถมวัย เกี่ยวกับการแสดงออกทางเพศในรายการโทรทัศน์ ด้วยวิธีการตอบแบบสอบถาม และการสนทนากลุ่ม โดยอาศัยทฤษฎีจิตวิทยาพัฒนาการทางเพศของเด็ก แนวคิดเกี่ยวกับจิตวิทยาการรับสาร และแนวคิดเกี่ยวกับเพศ ผลการวิเคราะห์กลุ่มตัวอย่างที่เป็นเด็กประถมวัยเพศ ชาย และเพศหญิง ในระดับประถมศึกษาชั้นปีที่ 4 ชั้นปีที่ 5 และชั้นปีที่ 6 ของโรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรี โรงเรียนเขมะสิริอนุสรณ์ และโรงเรียนเลิศพัฒนาศึกษา พบว่า กลุ่มตัวอย่างทั้งเพศชายและเพศหญิงมีการเลือกเปิดรับสื่อโทรทัศน์มากที่สุด ในช่วงเวลาเย็น เฉลี่ยวันละ 3-4 ชั่วโมง ซึ่งรายการที่มีการเปิดรับชมมากที่สุด ได้แก่ ละคร และการ์ตูน และกิจกรรมที่ทำเป็นประจำในขณะเปิดรับชมสื่อโทรทัศน์คือ การรับประทานอาหาร จึงทำให้พ่อ-แม่หรือผู้ปกครองมีโอกาสให้คำแนะนำแก่เด็กหากพบว่า มีภาพพฤติกรรมการแสดงออกทางเพศที่ไม่เหมาะสม ผลการวิจัยพบว่าปัจจัยที่มีผลต่อการรับรู้และการตีความความหมายของเด็กประถมวัย เกี่ยวกับการแสดงออกทางเพศในรายการโทรทัศน์คือ เพศ อายุ และประเภทของโรงเรียน ซึ่งจะเห็นได้ว่าเด็กประถมวัยมีการรับรู้และการตีความความหมายเกี่ยวกับการแสดงออกทางเพศในมิติของ “เพศสรีระ” ได้เหมือนกันหมด แต่จะมีความแตกต่างในเชิงลึกเมื่อมีภาพการแสดงออกทางเพศในมิติของ “เพศสภาพ” และ “เพศวิถี” โดยในเพศชายจะมีการให้คุณค่าความเป็นเพศชายไว้เหนือเพศหญิง และในเด็กประถมวัยที่อยู่ในสังคมที่มีแต่เพศเดียวกัน มักจะมีการเรียนรู้เกี่ยวกับเพศสภาพ และเพศวิถีของตนเองแน่นแฟ้นขึ้น ในขณะเดียวกันก็อาจจะไม่สามารถเข้าใจถึง เพศสภาพและเพศวิถีของเพศตรงข้ามได้อย่างแน่ชัดโดยสรุปคือ เด็กประถมวัยมีการรับรู้และการตีความความหมายเกี่ยวกับการแสดงออกทางเพศ ไม่แตกต่างจากผู้ใหญ่ โดยเด็กจะค่อยๆ เรียนรู้ และซึมซับเกี่ยวกับสถานภาพและบทบาทของแต่ละเพศจากสิ่งที่อยู่รอบตัว ทั้งพ่อ-แม่ ครู เพื่อน และสื่อ โดยเฉพาะสื่อโทรทัศน์ ซึ่งมีความใกล้ชิดกับเด็กมากกว่าสื่ออื่นๆ และเปรียบเป็นสังคมเสมือนให้เด็กได้เรียนรู้ เพื่อสร้างอัตลักษณ์ทางเพศของตนเองให้มีความชัดเจนมากขึ้น