วิทยานิพนธ์ (อ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2549

ภาพรวมของข้อถกเถียงเกี่ยวกับทรรศนะเรื่องเสรีภาพของคาร์ล มาร์กซ์ เป็นการเน้นไปที่เสรีภาพของชนชั้นกรรมาชีพ เพราะคำอธิบายเกี่ยวกับสภาวะไร้เสรีภาพของชนชั้นกรรมาชีพปรากฏอยู่ในงานเขียนของมาร์กซ์ ทั้งในงานเขียนยุคแรกและยุคหลังอย่างชัดเจน อย่างไรก็ตามมาร์กซ์ได้กล่าวไว้ในงานเขียนบางแห่งว่า ชนชั้นนายทุนก็ประสบกับสภาวะไร้เสรีภาพเช่นกันโดยที่ไม่ได้ให้คำอธิบายเพิ่มเติม ดังนั้นสภาวะไร้เสรีภาพจึงไม่ได้เป็นเพียงปัญหาของชนชั้นกรรมาชีพเท่านั้น แต่เป็นปัญหาของชนชั้นนายทุนด้วยเช่นกัน จอร์จ จี. เบรนเคอร์ทเป็นนักวิชาการเพียงท่านเดียวที่กล่าวถึงสภาวะไร้เสรีภาพของชนชั้นนายทุน แต่เบรนเคอร์ทก็ไม่ได้ให้ความสำคัญกับสภาวะไร้เสรีภาพของชนชั้นนายทุนมาก เท่ากับสภาวะไร้เสรีภาพของชนชั้นกรรมาชีพ เบรนเคอร์ทอธิบายทรรศนะเรื่องเสรีภาพของมาร์กซ์ในลักษณะที่ทำให้แนวคิดเรื่องเสรีภาพ กับแนวคิดเรื่องความแปลกแยกไม่มีความแตกต่างกัน เนื่องจากวิทยานิพนธ์เล่มนี้มีแนวคิดพื้นฐานว่า แนวคิดเรื่องความแปลกแยกไม่มีบทบาทในงานเขียนยุคหลังของมาร์กซ์ การวิเคราะห์ของเบรนเคอร์ทจึงทำให้แนวคิดเรื่องเสรีภาพไม่มีบทบาทในงานเขียนยุคหลังของมาร์กซ์ วัตถุประสงค์ของวิทยานิพนธ์เล่มนี้จึงเป็นการอธิบายสภาวะไร้เสรีภาพของชนชั้นนายทุน เพื่อแสดงให้เห็นภาพรวมของบทบาทของทรรศนะเรื่องเสรีภาพของมาร์กซ์ได้อย่างสมบูรณ์ขึ้น โดยจะศึกษาจากงานเขียนยุคแรกและงานเขียนยุคหลังของมาร์กซ์ และใช้มโนทัศน์เรื่องชนชั้นเป็นพื้นฐานในการอธิบาย และจะแสดงให้เห็นว่าแนวคิดเรื่องเสรีภาพแตกต่างจากแนวคิดเรื่องความแปลกแยก แม้ว่าแนวคิดทั้งสองจะสามารถเชื่อมโยงกันได้ในบางลักษณะก็ตาม ข้อสรุปที่ได้ก็คือแนวคิดเรื่องเสรีภาพเป็นแนวคิดสำคัญ ที่มาร์กซ์ใช้เป็นพื้นฐานในการวิพากษ์สังคมทุนนิยม