วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2550

ศึกษาความเครียดของสตรีวัยหมดระดูที่มารับบริการที่คลินิกวัยหมดระดูของโรงพยาบาลราชวิถี จำนวน 382 คน โดยใช้เครื่องมือ แบบวัดสถานการณ์ที่ก่อให้เกิดความเครียดในชีวิตประจำวัน (Life distress inventory) และแบบประเมินอาการขาดฮอร์โมน (Objective Measurement of Hormone Deficiency) และแบบวัดสัมพันธภาพของคู่สมรสของสตรีวัยหมดระดวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรม SPSS for Windows 13 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลคือ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน t-test, Pearson's correlation coefficient, One-way ANOVA, และ Mutiple regression analysis ผลการวิจัยพบว่า สตรีวัยหมดระดูส่วนใหญ่ 40.1% เครียดเล็กน้อยและสตรีวัยหมดระดูมีความเครียดเฉลี่ย 21.54 ซึ่งอยู่ในระดับมีความเครียดปานกลาง ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความเครียด ได้แก่ อายุผู้ป่วย อายุสามี รายได้ผู้ป่วย อายุการมีประจำเดือนครั้งสุดท้าย ภาวะการขาดฮอร์โมน โดยอายุผู้ป่วย อายุสามี รายได้ผู้ป่วย อายุการมีประจำเดือนครั้งสุดท้าย มีความสัมพันธ์ทางลบกับความเครียด และภาวะการขาดฮอร์โมนมีความสัมพันธ์ทางบวกกับความเครียด อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ ระดับ 0.05 เมื่อเปรียบเทียบปัจจัยส่วนบุคคลด้านการมีโรคประจำตัว การศึกษา อาชีพ ความเพียงพอของรายได้ กับคะแนนความเครียดพบว่า สตรีวัยหมดระดูที่โรคประจำตัว การศึกษา อาชีพ ความเพียงพอของรายได้แตกต่างกัน มีความแตกต่างของคะแนนความเครียด อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และ จากการศึกษาเป็นรายคู่ พบว่า สตรีวัยหมดระดูที่มีการศึกษาต่ำกว่าปริญญาตรีมีคะแนนความเครียดสูงกว่าสตรีวัยหมดระดูที่มีการศึกษาระดับปริญญาตรีและสูงกว่า สตรีวัยหมดระดูที่ไม่ได้ทำงานมีคะแนนความเครียดสูงกว่าสตรีวัยหมดระดูที่มีอาชีพรับจ้าง สตรีวัยหมดระดูที่มีรายได้ไม่พอใช้มีคะแนนความเครียดสูงกว่าสตรีวัยหมดระดูที่มีรายได้พอใช้ และเหลือเก็บ และสตรีวัยหมดระดูที่มีรายได้แต่ไม่มีเก็บมี้มีคะแนนความเครียดสูงกว่า สตรีวัยหมดระดูที่มีรายได้เหลือเก็บ จากการวิเคราะห์ถอถอยเชิงพหุพบว่าปัจจัยที่ทำนายความเครียดของสตรีวัยหมดระด ได้แก่ ภาวะการขาดฮอร์โมน อายุผู้ป่วย รายได้ผู้ป่วย ภาวะการขาดฮอร์โมนสามารถทำนายความเครียดของสตรีวัยหมดระดูได้ 37% เพิ่มตัวแปรอายุของผู้ป่วย สามารถทำนายความเครียดได้ 40% และเมื่อเพิ่มปัจจัยรายได้ผู้ป่วยสามารถทำนายความเครียดได้ 42%