วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2541

ปัจจุบันปัญหาการล่วงละเมิดทางเพศมีแนวโน้มและทวีความรุนแรงมากขึ้น โดยเฉพาะการล่วงละเมิดทางเพศเด็กระดับประถมศึกษาในกรุงเทพมหานคร เด็กที่ถูกล่วงละเมิดทางเพศไม่เพียงแต่ได้รับผลกระทบทางด้านร่างกายเท่านั้นแต่ยังได้รับผลกระทบทางด้านจิตใจและสังคมด้วย ซึ่งจะต้องได้รับการช่วยเหลืออย่างรวดเร็วและถูกต้อง ผู้วิจัยจึงสนใจที่จะศึกษาการคุ้มครองดูแลเกี่ยวกับล่วงละเมิดทางเพศนักเรียนประถมศึกษา สังกัดกรุงเทพมหานคร โดยมีวัตถุประสงค์ในการวิจัยคือ 1. ศึกษาการป้องกันเกี่ยวกับการล่วงละเมิดทางเพศ นักเรียนประถมศึกษา สังกัดกรุงเทพมหานคร 2. ศึกษาการช่วยเหลือเกี่ยวกับการถูกล่วงละเมิดทางเพศ นักเรียนประถมศึกษาของนักวิชาชีพที่เกี่ยวข้อง วิธีดำเนินการวิจัย ผู้วิจัยเก็บข้อมูลจากตัวอย่างประชากรคือ ผู้บริหาร ครู และนักวิชาชีพที่ เกี่ยวข้องในการช่วยเหลือนักเรียนที่ถูกล่วงละเมิดทางเพศ โดยใช้แบบสอบถาม การสัมภาษณ์ และสังเกต ผลการวิจัยพบว่า 1. โรงเรียนไม่ให้ความสำคัญในการป้องกันนักเรียนจากการถูกล่วงละเมิดทางเพศโดยไม่มีมาตรการ กฎ ระเบียบ ไม่มีการจัดการเรียนการสอนและไม่มีการร่วมมือกับผู้ปกครองในการป้องกันนักเรียนถูกล่วงละเมิดทางเพศ 2. นักวิชาชีพที่เกี่ยวข้องจะต้องร่วมมือกันทุกฝ่ายในการช่วยเหลือนักเรียนที่ถูกล่วงละเมิดทางเพศ และนักเรียนที่ถูกล่วงละเมิดทางเพศจะต้องได้รับการฟื้นฟูด้านร่างกาย จิตใจ และสังคม ซึ่งเด็กแต่ละคนจะใช้เวลาในการฟื้นฟูไม่เท่ากัน 3. ในการป้องกันการล่วงละเมิดทางเพศ นักวิชาชีพที่เกี่ยวข้องส่วนใหญ่มีความเห็นว่าครูเป็นผู้ที่สำคัญที่สุดในการป้องกันและช่วยเหลือนักเรียน แต่ครูส่วนใหญ่ไม่ทราบวิธีการป้องกันและช่วยเหลือที่ถูกต้อง