ระบบรหัสประจำตัวสัตว์ (Animal Identification System) นั้น ถือได้ว่าเป็นโครงสร้างพื้นฐานที่สำคัญของประเทศประเภทหนึ่ง เนื่องจากหน่วยงานไม่ว่าจะเป็นภาครัฐ ภาคอุตสาหกรรม สถาบันการศึกษา หรือประชาชนทั่วไปสามารถใช้ประโยชน์จากระบบรหัสประจำตัวสัตว์นี้ได้ทั้งสิ้น เช่น การทำสำมะโนประชากรของสัตว์ การคุ้มครองสัตว์ป่า การควบคุมโรคของสัตว์เศรษฐกิจ และการตรวจสอบย้อนกลับถึงที่มาของอาหาร เป็นต้น การกำหนดมาตรฐานรหัสประจำตัวสัตว์ของประเทศไทยเป็นขั้นแรกของการพัฒนาระบบรหัสประจำตัวสัตว์ มาตรฐานดังกล่าวจะทำให้วิธีการระบุตัวสัตว์ของประเทศไทยมีความชัดเจน เป็นประโยชน์ในการพัฒนาระบบที่ต้องมีการระบุตัวสัตว์ คณะทำงานฯ พิจารณาแล้วเห็นว่ารหัสประจำตัวสัตว์ของประเทศไทยควรกำหนดให้สอดคล้องกับมาตรฐานของ ISO และ ICAR โดยให้ใช้หมายเลข 15 หลัก โดยที่ 3 หลักแรก (หลักที่ 1 – 3) ใช้ระบุประเทศตามมาตรฐาน ISO 3166 คือ 764 สำหรับประเทศไทย และอีก 12 หลักที่เหลือ (หลักที่ 4 – 15) ใช้ในการระบุสัตว์โดยมีค่าได้ตั้งแต่ 0 – 274,877,906,943 โดยคณะทำงานแบ่งสัตว์เป็น 4 กลุ่มหลัก คือ กลุ่มสัตว์เศรษฐกิจ กลุ่มสัตว์เลี้ยง กลุ่มสัตว์น้ำ และ กลุ่มสัตว์ป่า ตามลักษณะการใช้ข้อมูล รหัสประจำตัวสัตว์เศรษฐกิจควรมีความหมายในตัวเพื่อให้สามารถนำข้อมูลเบื้องต้นมาใช้ได้ทันที โดยไม่ต้องเข้าถึงฐานข้อมูล เช่นเดียวกับกลุ่มสัตว์น้ำ ส่วนกลุ่มสัตว์เลี้ยง และสัตว์ป่า กำหนดรหัสประจำตัวสัตว์ไม่จำเป็นต้องแยกประเภทละเอียด

คณะทำงานได้พิจารณาแล้ว เห็นว่าข้อมูลที่ควรอ่านได้จากอุปกรณ์ระบุตัวสัตว์ (Tag) สำหรับสัตว์ทั้ง 4 กลุ่มมี ดังนี้

1. สำหรับสัตว์ทั้ง 4 กลุ่ม หลักที่ 1, 2 และ 3 เป็นรหัสประเทศตามมาตรฐาน ISO 3166 คือ 764 สำหรับประเทศไทย ส่วนหลักที่ 4 และ 5 ให้เป็นไปตามรหัสชนิดสัตว์

2. สำหรับสัตว์เศรษฐกิจและสัตว์น้ำ หลักที่ 6 และ 7 เป็นรหัสจังหวัดตามมาตรฐานของกรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย (มอก.1099-2548) ส่วนหลักที่ 8 และ 9 แสดงปี ค.ศ. ที่เกิดหรือขึ้นทะเบียน เพื่อให้เป็นระบบสากล และหลักที่ 10 – 15 ใช้ระบุตัวสัตว์ หรือชุดการผลิต

3. สำหรับสัตว์เลี้ยงและสัตว์ป่า หลักที่ 6 – 8 ระบุผู้ผลิตอุปกรณ์ระบุตัวสัตว์ ส่วนหลักที่ 9 – 15 ใช้ระบุตัวสัตว์