บทความนี้มุ่งเน้นไปที่การวิเคราะห์อุปสรรค ข้อจำกัด และปัญหาที่เกิดขึ้นในกิจกรรมการถ่ายทอดเทคโนโลยีในหน่วยงานวิจัยของภาครัฐและมหาวิทยาลัย โดยหน่วยงานวิจัยและมหาวิทยาลัยที่ใช้เป็นกรณีศึกษานี้ ผู้เขียนได้คัดเลือกโดยอาศัยจากประสบการณ์และบทบาทในด้านการส่งเสริมการทำงานวิจัยและพัฒนาของหน่วยงานดังกล่าวเป็นหลัก

ในปัจจุบัน ประเทศไทยโดยเฉพาะอย่างยิ่งภาครัฐมีความตื่นตัวสูงขึ้นในเรื่องการส่งเสริมการถ่ายทอดเทคโนโลยีอย่างเป็นระบบ โดยเริ่มต้นจากการสนับสนุนการให้ความคุ้มครองทางด้านสิทธิบัตร เพื่อที่หน่วยงานที่เป็นเจ้าของสามารถใช้ตัวเลขสิทธิบัตรดังกล่าวเป็นตัวชี้วัดประสิทธิภาพของหน่วยงาน และมองให้กว้างออกไปก็เพื่อการสร้างโอกาสให้มีการถ่ายทอดองค์ความรู้ในเชิงพาณิชย์โดยผ่านทางสัญญาอนุญาตให้ใช้สิทธิ อย่างไรก็ตาม ก่อนที่ประเทศไทยจะประสบความสำเร็จได้ถึงจุดนั้น เราจำเป็นต้องพิจารณาถึงความพร้อมและปัจจัยรอบข้างที่จะมาช่วยส่งเสริมระบบสิทธิบัตรและระบบการถ่ายทอดเทคโนโลยีของประเทศ เพื่อเป็นการวิเคราะห์ปัจจัยรอบข้างดังกล่าว ผู้เขียนได้แบ่งบทความนี้ออกเป็น 3 หัวข้อหลัก คือ
1) ระบบสิทธิบัตรของประเทศไทยในปัจจุบัน
2) ทิศทางการส่งเสริมทางด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในหน่วยงานวิจัยของรัฐ และ
3) การดูแลจัดการทางด้านทรัพย์สินทางปัญญาของมหาวิทยาลัยในประเทศไทย

โดยในแต่ละหัวข้อนี้ ผู้เขียนได้วิเคราะห์ให้เห็นถึงข้อจำกัดและปัญหาที่ยังมีอยู่ในระบบการถ่ายทอดเทคโนโลยี อย่างน้อยที่สุด บทความฉบับนี้น่าจะช่วยสะท้อนให้เห็นว่าขณะที่รัฐบาลกำลังเร่งส่งเสริมนโยบายต่างๆ ทางด้านทรัพย์สินทางปัญญาและระบบการถ่ายทอดเทคโนโลยีของประเทศ ในทางปฏิบัติแล้ว ยังมีปัจจัยรอบข้างอีกหลายปัจจัยที่ต้องคำนึงถึง เพราะหากจะส่งเสริมระบบดังกล่าวอย่างจริงจัง ประเทศไทยจะต้องส่งเสริมปัจจัยที่เกี่ยวข้องไปพร้อมๆ กันทั้งระบบ และที่สำคัญที่สุด คือต้องทำด้วยความเข้าใจที่ตรงกันและไปในทิศทางเดียวกัน