เทคโนโลยีการกำจัดขยะซึ่งรู้จักกันมาก่อนเป็นเวลานาน ได้แก่ เทคโนโลยีการฝังกลบและการเปลี่ยนรูปของเสียด้วยกระบวนการทางความร้อนเป็นสำคัญ ต่อมาได้เริ่มมีการนำเทคโนโลยีผสมผสานโดยการคัดแยกขยะปลายทางเพื่อนำไปใช้ประโยชน์ เช่น การนำส่วนที่กลับไปใช้ใหม่ได้ไปจำหน่ายและนำส่วนที่เป็นอินทรียวัตถุไปหมักเพื่อให้ได้มาซึ่งก๊าซและปุ๋ยที่นำไปใช้ประโยชน์ได้ เป็นต้น

ปี 2546 ประเทศไทยมีปริมาณขยะมูลฝอยเกิดขึ้นทั่วประเทศประมาณปีละ 1.44 ล้านตัน เฉพาะในเขตกรุงเทพมหานครมีปริมาณขยะมูลฝอยเกิดขึ้นประมาณวันละ 9340 ตัน ในขณะที่ปริมาณขยะมูลฝอยในเขตเทศบาลและเมืองพัทยาเกิดขึ้นประมาณวันละ 12100 ตัน และนอกเขตเทศบาล ซึ่งครอบคลุมพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลทั้งหมดเกิดขึ้นประมาณวันละ 17800 ตัน

การจัดการขยะมูลฝอยในช่วง 10 ปีที่ผ่านมา มีการจัดการที่ดีขึ้น ตั้งแต่ระบบการเก็บขน ที่สามารถเพิ่มประสิทธิภาพการเก็บขนในพื้นที่ชุมชนต่างๆ จากร้อยละ 50 เป็นร้อยละ 80 ทำให้ปริมาณขยะมูลฝอยที่ตกค้างจากการเก็บขนลดลงโดยเฉลี่ยจากร้อยละ 50 เหลือเพียงร้อยละ 20 การกำจัดในเมืองใหญ่โดยเฉพาะกรุงเทพมหานครเริ่มเป็นตัวอย่างได้ แต่ยังพบว่าอีกหลายแห่งการกำจัดยังไม่ประสบความสำเร็จ สาเหตุหลักเป็นเพราะไม่มีการบริหารจัดการให้ถูกต้องตามหลักมาตรฐานของเทคโนโลยีการกำจัดขยะ ทำให้เกิดการเทกองสร้างปัญหาให้แก่ชุมชนเป็นอันมาก

การกำจัดขยะโดยเทคโนโลยีการเปลี่ยนรูปของเสียด้วยกระบวนการทางความร้อนหรือบางครั้งก็เรียกสั้นๆ ว่าการเผา ไม่จำเป็นต้องมีการคัดแยกหรือหากจะคัดแยกก็ไม่ต้องการความแม่นยำ การเผาที่มีปริมาณขยะสูงเพียงพอ ยังจะได้มาซึ่งพลังงานความร้อนที่นำไปใช้ประโยชน์ทางการผลิตไฟฟ้าอีกด้วย นอกจากนี้แหล่งพลังงานจากน้ำมันก็มีราคาแพงขึ้นตลอดเวลา ดังนั้น หากรัฐบาลมีนโยบายซื้อไฟฟ้าจากโรงเผาขยะที่ชัดเจนแล้ว การกำจัดขยะด้วยเทคโนโลยีการเปลี่ยนรูปของเสียด้วยกระบวนการทางความร้อนจึงเป็นทางเลือกที่สำคัญของประเทศเราทีเดียว