วัสดุทดแทนกระดูก(bone substitute materials) ถูกมาใช้อย่างกว้างขวางเพื่อเป็นกระดูกเสริมในการรักษาผู้ป่วยที่มีการสูญ เสียกระดูกไม่ว่าเนื่องมาจากโรค เนื้องอก หรืออุบัติเหตุก็ตาม วัสดุทดแทนกระดูกที่ดีจะต้องเข้ากับเซลล์ร่างกายมนุษย์ได้ (biocompatible) และที่สำคัญตัววัสดุจะทำหน้าที่เป็นโครงร่างเพื่อช่วยให้เกิดการสร้างกระดูก ใหม่ขึ้น ปัจจุบันวัสดุทดแทนกระดูกที่มีใช้งานอาจแบ่งกว้างๆได้สองประเภทคือ ประเภทที่ละลายได้ (resorbable) เช่น ไตรแคลเซียมฟอสเฟตและแคลเซียมซัลเฟตและประเภทที่ละลายได้น้อยหรือไม่ละลาย เลย (nonresorbable) เช่น ไฮดรอกซีแอปาไทต์ แคลเซียมซัลเฟตที่นำมาใช้เป็นวัสดุทดแทนกระดูกอยู่ในรูปของแคลเซียมซัลเฟตเฮ มิไฮเดรต (calcium sulfate hemihydrate [CaSO4 H2O] ) หรือที่รู้จักกันดีในนามของปูนพลาสเตอร์ (plaster) ซึ่งได้มาจากแร่ยิบซั่ม (gypsum, [CaSO4 .2H2O] ) มีการนำปูนพลาสเตอร์มาใช้งานเป็นวัสดุเสริมกระดูกเป็นเวลานานแล้วตั้งแต่ปี คศ. 1892 แต่เพิ่งจะประสพความสำเร็จให้ผลการรักษาที่แน่นอนเมื่อไม่นานมานี้ เนื่องมาจากความสามารถในการพัฒนาปรับปรุงขนาดและรูปร่างอนุภาคของปูนพลา สเตอร์ ทำให้สามารถควบคุมอัตราการละลายของวัสดุทดแทนกระดูกนี้ให้ใกล้เคียงกับอัตรา การสร้างกระดูกใน ร่างกายมนุษย์ได้ เป็นที่รู้กันดีว่าประเทศไทยมีแหล่งแร่ยิบซั่มจำนวนมากและมีความบริสุทธิ์ สูงมีอุตสาหกรรมการผลิตปูนพลาสเตอร์ที่มีคุณภาพ รวมทั้งจากความสำเร็จของโครงการพัฒนากระบวนการผลิตไฮดรอกซีแอปาไทต์ จากกระดูกวัว/ควาย ที่สามารถพัฒนาไฮดรอกซีแอปาไทต์ที่มีสมบัติเหมาะสมสามารถทำให้เกิดการสร้าง กระดูกได้ (osteoconductive) ดังนั้นเพื่อเป็นการพัฒนางานวิจัยต่อโครงการนี้จึงมีวัตถุประสงค์ที่ต้องการ ศึกษาความเป็นไปได้ในการพัฒนาวัสดุทดแทนกระดูกประเภทละลายได้โดยใช้วัตถุดิบ ที่หาได้จากภายในประเทศเป็นหลัก เช่นแคลเซียมซัลเฟตและไฮดรอกซีแอปาไทต์ เพื่อให้ได้วัสดุทดแทนกระดูกที่สามารถควบคุมอัตราการละลายของวัสดุให้ได้ ใก้ลเคียงกับอัตราการสร้างกระดูกในร่างกายมนุษย์ซึ่งจะช่วยให้ผลการรักษามี ประสิทธิภาพมากกว่าเดิม Bone substitute materials are widely used as bone filler to correct bone defects resulting from a variety of causes, including disease, tumors, and trauma. An ideal bone substitute material should be biocompatible and it should serve as a scaffold or template to facilitate osteogenesis. Considering the resorption property of bone substitute material, it can be divided into two groups. The first group is a resorable material such as calcium sulfate and tricalcium phosphate. The second group is a nonresorbable material such as hydroxyapatite. Calcium sulfate (CaSO4) has been used in its hemihydrated form (CaSO4 H2O) , more commonly known as “plaster”. Plaster is derided from the mineral gypsum, which contains calcium sulfate dihydtrate (CaSO4 .2H2O). Plaster has long been used as bone filler since 1892 but the clinical success with consistent results have been achieved quite recently. Due to the improvements in the production of plaster powder, the shape and size of the plaster particle, the resorption rate of the final product could be controlled. The resorbable bone substitute materials have not yet been successfully produced in Thailand. Sofar, such materials have to be imported and therefore this has limited their use. There are currently a lot of plaster products in Thailand which are produced from high quality domestic mineral gypsum at low cost. Inaddition, an MTEC in-house project entitled “development of the production process for hydroxyapatite from bovine bone” has successfully produced hydroxyapatite that shows osteoconductive properties suitable for use as a bone substitute material. The aim of this project is to study the feasibility of developing a resorable bone substitute material from domestic sources which possesses a controlled resorption rate that is suitable with the rate of new bone formation in human leading to more effective bone healing process.