โปรแกรมสรีระวิทยาและชีวเคมีพืชสามารถทดลองหาสภาวะที่เหมาะสมของการเกิดท่อน พันธุ์ขิงขนาดเล็กปลอดเชื้อ (microtuber) โดยการเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อ (Under requirement of plant no. 071249, Thailand) ในปี 2544 ปัจจัยสำคัญต่อการชักนำให้เกิดท่อนพันธุ์ขิงขนาดเล็กนี้ได้แก่น้ำตาลซูโครส 8% เป็นไปได้ว่าน้ำตาลซูโครสในระดับที่สูงถึง 8% มีบทบาททั้งเป็นแหล่งคาร์บอนให้พลังงาน และเป็นแหล่งที่ก่อให้เกิดค่าแรงดันออสโมติกที่เหมาะสมต่อการเกิดหัวพันธุ์ ขิง งานวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์หลัก 2 ข้อได้แก่ ศึกษาหาชนิดและปริมาณของน้ำตาลชนิดอื่น ๆ ที่จะมีผลต่อการเกิดท่อนพันธุ์ขิงขนาดเล็ก และการพิสูจน์หาบทบาทของน้ำตาลซูโครสต่อการเกิดท่อนพันธุ์ขิงขนาดเล็กว่า ซูโครสเป็นแหล่งคาร์บอนหรือเป็นแหล่งที่ก่อให้เกิดค่าแรงดันออสโมติก เมื่อทำการทดลองโดยใช้น้ำตาล 3 กลุ่มได้แก่ น้ำตาลโมโนแซคคาไรด์ (กลูโคส ฟรุคโตส และอะราบิโนส) น้ำตาลไดแซคคาไรด์ (ซูโครส และมอลโตส) น้ำตาลชูการ์แอลกอฮอล์ (แมนนิทอล ซอร์บิทอล และไมโออินโนซิทอล) พบว่าน้ำตาลที่สามารถชักนำการเกิดท่อนพันธุ์ขิงขนาดเล็กได้แก่ กลูโคส ฟรุคโตส ซูโครส และมอลโตส เท่านั้น การพิศูจน์บทบาทของน้ำตาลซูโครสทำได้โดยการเติมน้ำตาลซูโครสร่วมกับแมนนิทอ ลหรือซอร์บิทอลในอาหารเพาะเลี้ยง พบว่าสามารถชักนำการเกิดท่อนพันธุ์ขิงขนาดเล็กในระต่าง ๆ กัน ขึ้นอยู่กับสัดส่วนของซูโครส ไม่ได้ขึ้นกับชนิดของน้ำตาลชูการ์แอลกอฮอล์ แสดงให้เห็นว่าการชักนำการเกิดท่อนพันธุ์ขิงขนาดเล็กไม่เกิดเนื่องจากค่าแรง ดันออสโมติกเพียงอย่างเดียว เมื่อทำการทดลองใช้กลูโคส และฟรุคโตส อย่างละ 4% เปรียบเทียบกับซูโครส 8% ในอาหารเพาะเลี้ยง พบว่าค่าแรงดันออสโมติกของชุดซูโครส 8% ต่ำกว่า ในขณะที่จำนวนท่อนพันธุ์ขิงขนาดเล็กไม่ได้แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทาง สถิติ การเปลี่ยนแปลงของน้ำตาลซูโครสไปเป็นกลูโคส และฟรุคโตส ที่สามารถตรวจพบได้ตั้งแต่ 1 สัปดาห์ ไปจนตลอดระยะเวลาการเพาะเลี้ยง รวมถึงการที่ปริมาณน้ำตาลเหล่านี้ลดลงตลอดระยะเวลาการทดลอง ควบคู่ไปกับการลดลงของค่าแรงดันออสโมติก ชี้ให้เห็นว่าว่าน้ำตาลซูโครส มีบทบาทต่อการเกิดท่อนพันธุ์ขิงขนาดเล็ก ทั้งในแง่ของการเป็นแหล่งคาร์บอนและเป็นแหล่งที่ก่อให้เกิดแรงดันออสโมติก