ปัญหาเกี่ยวกับความไม่สมบูรณ์พันธุ์หรือปัญหาการผสมติดยากในแม่โค เป็นปัญหาที่เกษตรกรผู้เลี้ยงโคนมในประเทศไทย มักยกขึ้นมาเป็นปัญหาที่สำคัญที่สุดในการเลี้ยงโคนม (ธวัช และคณะ 2547) ปัญหาการผสมติดยากอาจจะสามารถแยกอกมาเป็นสองส่วนใหญ่ๆได้คือปัญหาจากตัวแม่ โคเอง และปัญหาจากการจัดการดูแลของเกษตรกรเจ้าของโค อย่างไรก็ตามการใช้เทคโนโลยีที่เหมาะสมจะสามารถแก้ไขปัญหานี้ได้ระดับหนึ่ง และสามารถเพิ่มประสิทธิภาพของการผลิตน้ำนมในฟาร์มได้ ศูนย์พันธุวิศวกรรมและเทคโนโลยีชีวภาพได้ทำการศึกษาและพัฒนาการเหนี่ยวนำให้ แม่โคตกไข่และผสมเทียมตามระยะเลากำหนด รวมทั้งการใช้ฮอร์โมนเพื่อแก้ปัญหาถุงน้ำในรังไข่ (Follicular cyst) และสภาพรังไข่ไม่มีการพัฒนาหลังคลอด (Small follicle anovulatory condition) วิธีการที่พัฒนาขึ้นมานี้ได้รับการทดสอบจนมั่นใจพร้อมที่จะสาธิต และถ่ายทอดเทคโนโลยีนี้ไปยังกลุ่มเกษตรกรผู้เลี้ยงโคนม จาการสาธิตเทคโนโลยีนี้ในสหกรณ์โคนมพิมายพบว่าแม่โคที่เกษตรกรแจ้งว่ามี ปัญหาผสมติดยากและต้องการคัดทิ้งออกจากฝูงสามารถกลับมาตั้งท้องได้อีก โดยมีอัตราการผสมติดจากการผสมครั้งแรกเท่ากับ 41.8% (56/134) ซึ่งไม่แตกต่างจากแม่โคที่เกษตรกรแจ้งว่าไม่มีปัญหา ดังนั้นจะเห็นได้ว่าเทคโนโลยีนี้สามารถแก้ปัญหาการผสมติดยากได้ และจะนำไปสู่การลดการคัดทิ้งแม่โคออกจากฝูง ในกรณีที่แม่โคผสมไม่ติดมาเป็นเวลานานจนต้องหยุดรีดนมโดยที่แม่โคยังไม่ตั้ง ท้อง รวมทั้งกรณีของโคสาวที่มีอายุมากร่างการสมบูรณ์แต่ยังไม่ตั้งท้อง แม่โคเหล่านี้จะไม่ให้ผลผลิต และเป็นภาระของฟาร์ม การใช้ฮอร์โมนกระตุ้นให้แม่โคเหล่านี้สามารถให้น้ำนมได้โดยไม่ต้อง ผ่านกระบวนการตั้งท้องจะทำให้เกษตรกรมีรายได้ทันที โครงการได้สาธิตการใช้ฮอร์โมนเพื่อกระตุ้นการสร้างต่อมน้ำนม การผลิต และหลั่งน้ำนมโดยไม่ผ่านกระบวนการตั้งท้องและคลอดลูกในแม่โค และโคสาวจำนวน 14 ตัวพบว่าอัตราการประสพผลสำเร็จอยู่ที่ 87.5% และแม่โคเหล่านี้สามารถให้น้ำนมได้โดยมีค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 11.2 กก/ตัว/วัน โดยโคสาวให้น้ำนมต่ำสุดอยู่ที่ 7 กก/ตัว/วัน และแม่โคสามารถให้น้ำนมได้ถึง 20.4 กก/ตัว/วัน ดังนั้นจะเห็นได้ว่าเทคโนโลยีที่เหมาะสมเหล่านี้จะสามารถเพิ่มประสิทธิภาพใน การผลิตของแม่โค และทำให้เกษตรกรมีรายรับมากขึ้นสามารถยึดอาชีพการเลี้ยงโคนมให้เป็นอาชีพที่ มั่นคงต่อไป