ในอดีตที่ผ่านมาไวรัสทอร่าซินโดรมเป็นสาเหตุการตายและสร้างความเสียหายทาง เศรษฐกิจเป็นอย่างมากต่ออุตสาหกรรมการเลี้ยงกุ้งขาวในหลายประเทศ แถบทวีปอเมริกา และยังมีการแพร่ระบาดออกไปในทุกภูมิภาคอันเนื่องมาจากการลักลอบขนย้ายหรือนำ เข้าลูกกุ้งและพ่อแม่พันธุ์กุ้งที่ติดเชื้อ ต่อมามีการระบาดของไวรัสชนิดนี้สู่ทวีปเอเชีย โดยเริ่มจากประเทศไต้หวันและต่อมายังประเทศไทย การระบาดของโรคไวรัสทอร่าซินโดรมในประเทศไทยถูกตรวจพบหลังจากการปล่อยลูก กุ้ง SPF ซึ่งผ่านการตรวจด้วยเทคนิค nested RT-PCR แล้วว่าปลอดเชื้อดังกล่าวจริงลงบ่อเลี้ยง จึงเป็นไปได้ว่าการระบาดของเชื้อไวรัสชนิดนี้เกิดขึ้นเนื่องมาจากการติด เชื้อจากพาหะธรรมชาติที่อาศัยอยู่บริเวณฟาร์มเลี้ยงกุ้ง การศึกษาเริ่มจากการจับสัตว์ประเภทครัสเตเชียน 5 ชนิด ได้แก่ปูแสม ปูก้ามดาบ ปูทะเล กุ้งกระต่อม และกุ้งฝอยมาทดสอบความสามารถในการเป็นพาหะของไวรัสชนิดนี้ โดยการทดลองฉีดและเลี้ยงด้วยซากกุ้งที่ติดเชื้อไวรัสดังกล่าวกับปูแสม ปูก้ามดาบและปูทะเล ส่วนกุ้งกระต่อมและกุ้งฝอยเลี้ยงด้วยซากกุ้งที่ติดเชื้อเท่านั้น จากผลการตรวจตัวอย่างสัตว์ทั้ง 5 ชนิดที่เก็บมาจากธรรมชาติด้วยเทคนิค nested RT-PCR แล้วไม่พบว่ามีการติดเชื้อไวรัสทอร่าซินโดรม แต่หลังจากฉีดเชื้อไวรัสเข้าไปในปูแสม ปูทะเล และปูก้ามดาบสามารถตรวจพบการติดเชื้ออย่างรุนแรงได้ตั้งแต่ 5 วัน 10 วัน และ 15 วันหลังการฉีดตามลำดับ นอกจากนี้เมื่อเลี้ยงปูทั้ง 3 ชนิดนี้ด้วยซากกุ้งที่ติดโรคยังสามารถตรวจพบการติดเชื้ออย่างรุนแรงได้เช่น กันตั้งแต่ 40 วัน 15 วัน และ 10 วันของการเลี้ยงตามลำดับ ส่วนการเลี้ยงกุ้งกระต่อม และกุ้งฝอยด้วยซากกุ้งติดที่โรคนั้น พบว่าในกุ้งกระต่อมให้ผลการติดเชื้ออย่างรุนแรงในวันที่ 5 แต่ไม่พบการติดเชื้อเลยหลังจากการเลี้ยง 15 วันในขณะที่กุ้งฝอยพบการติดเชื้ออย่างอ่อนตั้งแต่วันที่ 2 และพบการติดเชื้อปานกลางตั้งแต่วันที่ 5 แต่ไม่พบการติดเชื้อเลยหลังจากการเลี้ยง 15 วัน จากผลการทดลองดังกล่าวพอสรุปได้ว่าปูแสม ปูก้ามดาบ และปูทะเลมีแนวโน้มในการเป็นพาหะของไวรัสทอร่าซินโดรมสูงกว่ากุ้งกระต่อมและ กุ้งฝอย ถ้าหากเกษตรกรไม่ให้ความระมัดระวังและป้องกันสัตว์เหล่านี้ก็มีความเสี่ยง ที่จะเกิดการระบาดของโรคได้มากขึ้น นอกจากนี้การทดลองเลี้ยงร่วมกันระหว่างปูแสมกับกุ้งขาว และ กุ้งฝอยกับกุ้งขาว แสดงให้เห็นว่าเชื้อไวรัสทอร่าสามารถถ่ายทอดไปสู่กุ้งขาวในปริมาณที่น้อย กว่าการให้กุ้งขาวกินซากสัตว์เหล่านี้ที่ติดโรค โครงการวิจัยนี้ยังได้ทำการศึกษาความแตกต่างกันของลำดับนิวคลีโอไทด์ของ ไวรัสทอร่าที่พบในกุ้งขาวและกุ้งกุลาดำ โดยพบว่าลำดับนิวคลีโอไทด์ของไวรัสทอร่าที่พบในกุ้งขาวจะมีความต่างกันกับ ไวรัสทอร่าที่พบในกุ้งกุลาดำ โดยเมื่อทำการเปรียบเทียบกับข้อมูลใน GENBANK พบว่าไวรัสทอร่าทีแยกได้จากกุ้งขาวส่วนใหญ่จะเหมือนกับไวรัสทอร่าสายพันธุ์ ไต้หวัน ในขณะที่ไวรัสทอร่าที่แยกได้จากกุ้งกุลาดำจะเหมือนกับไวรัสทอร่าสายพันธุ์ ไทย และเมื่อทดสอบความรุนแรงของไวรัสทอร่าทั้งสองสายพันธุ์โดยฉีดเข้ากุ้งกุลาดำ ในปริมาณที่เท่ากัน พบว่าไวรัสทอร่าสายพันธุ์ไทยทำให้กุ้งกุลาดำ 70 ตัว ตายหมดภายใน 10 วัน ในขณะที่ไวรัสทอร่าสายพันธุ์ไต้หวันต้องใช้เวลาถึง 35 วัน ซึ่งชี้ให้เห็นว่าการเปลี่ยนแปลงทางพันธุกรรมของไวรัสทอร่ามีผลต่อการเพิ่ม ความรุนแรงในการติดเชื้อในกุ้งกุลาดำ