พยาธิสภาพที่เกิดในผู้ป่วยธาลัสซีเมียและความผิดปกติในการทำงานของอวัยวะ ต่างๆอันเนื่องมาจากภาวะเหล็กเกินนั้นอาจทำให้ค่าตัวแปรทางเภสัชจลนศาสตร์ ของยาในคนไข้เปลี่ยนไป พาราเซตามอล (PCM) เป็นยาแก้ปวด ลดไข้ ที่ใช้กันอย่างแพร่หลายโดยไม่ต้องมีใบสั่งยาจากแพทย์ ส่วนใหญ่ถูกเปลี่ยนแปลงโดยเอนไซม์ UDP-glucuronosyltransferase 1A (UGT1A) ในตับ เอนไซม์นี้มีหลายรูป (isoform) เช่น UGT1A1, UGT1A6 เป็นต้น ความหลากหลายทางพันธุ์กรรมบริเวณ promoter ของเอนไซม์ UGT1A1 (UGT1A1*28) ในผู้ป่วยธาลัสซีเมียมีความสัมพันธ์กับระดับบิลิรูบินในเลือดซึ่งอาจมีผล กระทบต่อระดับยาในเลือด ส่วนเอนไซม์ UGT1A6 นั้นมีความไวต่อการเปลี่ยนแปลงยาพาราเซตามอล จากการศึกษาในหลอดทดลองพบว่าความหลากหลายทางพันธุ์กรรมของเอนไซม์ UGT1A6 (UGT1A6*2) ทำให้การทำงานของเอนไซม์ลดลง และพบว่ามักเกิดร่วมกับ UGT1A1*28 ความหลากหลายทางพันธุกรรมดังกล่าวนี้อาจนำมาซึ่งความผันแปรในการเกิดพิษและ ผลในการรักษาได้ การศึกษานี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเภสัชจลนศาสตร์ของพาราเซตามอลในผู้ ป่วยธาลัสซีเมียเปรียบเทียบกับอาสาสมัครสุขภาพดี กลุ่มละ 16 ราย และศึกษาเปรียบเทียบเภสัชจลนศาสตร์ของพาราเซตามอลในผู้ป่วยธาลัสซีเมียที่มี ยีนของ UGT1A1 และ UGT1A6 แตกต่างกัน โดยเก็บตัวอย่างเลือดมาสกัดสารพันธุ์กรรม และวิเคราะห์ขนาดโดยใช้เครื่อง Genscan และใช้เทคนิค RFLP เพื่อศึกษาความถี่ของความหลากหลายทางพันธุกรรมของเอนไชม์ทั้งสองรูป จากนั้นแบ่งผู้ป่วยออกเป็น 3 กลุ่ม ซึ่งเป็นกลุ่มที่ความถี่ของความหลากหลายทางพันธุกรรมของเอนไชม์มากกว่าร้อย ละ 10 กลุ่มละ 5 รายตาม UGT1A genotypes จากนั้นให้รับประทาน PCM 1000 มิลลิกรัม และเก็บตัวอย่างเลือดก่อนและหลังได้รับยาที่เวลา 0.5 ,1, 1.5, 2, 3, 4, 5, 7 และ 9 ชั่วโมง จากนั้นวัดปริมาณ PCM และเมตาโบไลท์โดยใช้เทคนิค HPLC ผลการศึกษาเภสัชจลนศาสตร์ของยาพาราเซตามอลในผู้ป่วยธาลัสซีเมียเปรียบเทียบ กับอาสาสมัครสุขภาพดีโดยไม่คำนึงถึงปัจจัยทางพันธุกรรมพบว่าในผู้ป่วยไม่มี ความแตกต่างของการดูดซึมยา แต่ค่าครึ่งชีวิตของยา (t1/2) สั้นลง พื้นที่ใต้กราฟของยาซึ่งบ่งบอกถึงปริมาณยาในเลือด (AUC) ลดลง ในขณะที่เมตาโบไลท์ที่ผ่านกระบวนการ glucuronidation (PCM-G) เพิ่มขึ้นเมื่อเปรียบเทียบกับอาสาสมัครสุขภาพดี แต่เมื่อนำเอาปัจจัยทางพันธุกรรมของเอนไซม์ UGT1A มาพิจารณาร่วมด้วย พบว่าผู้ป่วยที่มี UGT1A6*2 มีระดับยาในเลือดต่ำ และมีเมตาโบไลท์ที่ผ่านกระบวนการ glucuronidation (PCM-G) และ sulfation (PCM-S) ต่ำขณะที่เมตาโบไลท์สุดท้ายที่ผ่านกระบวนการ oxidation (PCM-C) ไม่เปลี่ยนแปลงเมื่อเทียบกับกลุ่มที่มียีนของเอนไซม์นี้ปกติ (wild type) ชี้ให้เห็นว่ายาอาจไม่ถึงระดับรักษาแต่อาจมีการเพิ่มเมตาโบไลท์ชนิด อื่น(inter-mediate metabolite)ที่เกิดพิษต่อตับได้ การศึกษานี้เป็นการศึกษาแรกที่เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงยาและปัจจัยทางพันธุ กรรมในผู้ป่วยธาลัสซีเมียผลการศึกษาชี้ให้เห็นถึงอิทธิพลของความหลากหลายทาง พันธุ์กรรมของเอนไซม์ UGT1A ต่อการเปลี่ยนแปลงยา พาราเซตามอล ที่อาจทำให้ยาไม่ถึงระดับรักษา ขณะเดียวกันก็มีความเสี่ยงต่อการที่จะเกิดพิษต่อตับได้ซึ่งต้องการการศึกษา ต่อไป ในเบื้องต้นผลการวิจัยนี้สามารถไปใช้เป็นแนวทางในการกำหนดขนาดของยาพาราเซตา มอลและยาอื่นๆที่มีโครงสร้างและรูปแบบการเปลียนแปลงยาคล้ายๆกับพาราเซตามอ ลในผู้ป่วยธาลัสซีเมียได้