โรคเมลิออยโดสิส (Melioidosis) เกิดจากการติดเชื้อ Burkholderia pseudomallei ซึ่งเป็นแบคทีเรียกรัมลบชนิดแท่ง จากการศึกษาคุณสมบัติทางชีวเคมีพบว่าเชื้อ B. pseudomallei สามารถจำแนกเป็น 2 กลุ่ม (Biotype) โดยดูความสามารถในการใช้ L-arabinose คือกลุ่มสามารถใช้ L-arabinose (Ara+) และกลุ่มไม่สามารถใช้ L-arabinose (Ara-) ซึ่งกลุ่มหลังนี้เป็นกลุ่มที่ก่อให้เกิดพยาธิสภาพของโรคเมลิออยโดสิส จากการศึกษาทางด้านอณูชีววิทยาของยีนแฟลคเจลินของเชื้อ B. pseudomallei พบว่าลำดับกรดอะมิโนของยีนแฟลคเจลินในเชื้อที่แยกจากผู้ป่วย 4 ตัวอย่าง กับเชื้อที่แยกจากดินที่เป็น Ara- 1 ตัวอย่าง มีลำดับกรดอะมิโนที่เหมือนกัน ส่วนเชื้อที่แยกได้จากดินที่เป็น Ara+ 2 ตัวอย่าง มีลำดับของกรดอะมิโนขาดหายไป 5 ตัว ในบริเวณส่วนกลางของยีน จึงได้ทำการออกแบบไพรเมอร์ที่มีความจำเพาะในบริเวณที่มีความแตกต่างของลำดับ กรดอะมิโนดังกล่าว แล้วทำการเพิ่มขยายชิ้นส่วนดีเอ็นเอที่จำเพาะโดยอาศัยเทคนิคพีซีอาร์ พบว่า ชิ้นส่วนของดีเอ็นเอ ที่เกิดจากการทำพีซีอาร์จากเชื้อที่แยกได้จากผู้ป่วย และที่แยกได้จากดินซึ่งมีคุณสมบัติเป็น Ara- biotype มีขนาด 191 เบส และชิ้นส่วนของดีเอ็นเอที่เกิดจากการทำพีซีอาร์จากเชื้อที่แยกได้จากดินซึ่ง มีคุณสมบัติเป็น Ara+ biotype มีขนาด 176 เบส ซึ่งสามารถแยกความแตกต่างของทั้งสอง Biotype ได้โดยการใช้วุ้นอีเลคโตรโฟรีซีส และเมื่อนำไปศึกษาตัวอย่างเชื้อที่แยกได้จากดิน และผู้ป่วย จำนวน 291 ตัวอย่าง พบว่าผลการตรวจโดยวิธีพีซีอาร์เมื่อเปรียบเทียบกับวิธีการตรวจสอบการใช้ L-arabinose มีค่าความไว (sensitivity) 98.8% และ ความจำเพาะ (specificity) 99.5 % และเมื่อทำการตรวจสอบความคงทนถาวรของชิ้นส่วนของดีเอ็นเอจากวิธีการพีซีอาร์ พบว่ามีความคงทนถาวรคือ สามารถตรวจพบชิ้นส่วนจำเพาะของยีนแฟลคเจลินนี้ ได้จากเชื้อ B. pseudomallei ที่เพาะเลี้ยงจากอาหารเลี้ยงเชื้อจำนวน 10 รุ่น นอกจากนี้สามารถใช้วิธีพีซีอาร์ชิ้นส่วนจำเพาะของยีนแฟลคจิลินในการตรวจ ตัวอย่างดินที่มีเชื้อ B. pseudomallei โดยตรงคือไม่ผ่านกระบวนการสกัดดีเอ็นเอใดๆ ซึ่งสามารถนำไปศึกษาและพัฒนาเพื่อให้เกิดประโยชน์ต่อการวิเคราะห์เชื้อ B. pseudomallei ที่ก่อพยาธิสภาพของโรคในงานด้านระบาดวิทยาต่อไป