ในช่วง 3-4 ปีที่ผ่านมา การเลี้ยงกุ้งประสบกับปัญหากุ้งเจริญเติบโตช้าและไม่สามารถเลี้ยงกุ้งให้มี ขนาดใหญ่ได้ รวมทั้งมีอัตรารอดต่ำลงอีกด้วย จากการศึกษาเบื้องต้นพบว่าเมื่อทำการจับกุ้งขายหลังจากเลี้ยงมาเป็นเวลา 120-150 วัน จะมีกุ้งประมาณ 10 เปอร์เซ็นต์เป็นกุ้งที่แกร็น มีน้ำหนักต่ำกว่า 5 กรัม ในขณะที่กุ้งทั้งบ่อมีขนาดน้ำหนักเฉลี่ยระหว่าง 18-25 กรัม ซึ่งเป็นสาเหตุให้ผลผลิตรวมของบ่อและรายได้ลดลง ซึ่งมีมูลค่าสูงถึง 50,000-100,000 บาท/บ่อ และจากการตรวจสอบทางพยาธิวิทยา พบไวรัส HPV และ MBV ในตับและตับอ่อนของกุ้งที่แกร็นมากกว่าในกุ้งที่เจริญตามปกติ ซึ่งไวรัสทั้งสองชนิดเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้กุ้งเจริญเติบโตช้าและมีอัตรา รอดตายต่ำ นอกจากนั้นยังพบว่าไวรัสทั้งสองชนิดสามารถถ่ายทอดกันได้จากการปนเปื้อน หากสามารถหาวิธีการกำจัดหรือคัดแยกลูกกุ้งที่ติดเชื้อไวรัสออกไปก่อนที่จะ ปล่อยเฉพาะลูกกุ้งที่แข็งแรงเจริญเติบโตดีลงเลี้ยงหรือกำจัดลูกกุ้งที่มี ขนาดเล็กออกไป ก็น่าที่จะเป็นแนวทางหนึ่งในการลดปัญหากุ้งแกร็นได้ การศึกษาในครั้งนี้จะศึกษาเปรียบเทียบหาอัตราการตรวจพบเชื้อไวรัสทั้งสอง ชนิดในลูกกุ้งที่มีการเจริญเติบโตดีและลูกกุ้งที่เจริญเติบโตช้าในระหว่าง การอนุบาลในกระชังหลังจากที่ปล่อยเลี้ยงลงในบ่อดินและระหว่างการเลี้ยงในบ่อ ดิน จากการศึกษาอัตราการตรวจพบไวรัสในระหว่างการเลี้ยงจากลูกกุ้งที่มีการเติบโต ต่างกันจะทำให้สามารถทราบได้ว่าเชื้อไวรัสการแพร่ระบาดในระหว่างการเลี้ยง หรือเริ่มติดมาจากโรงเพาะฟักอีกด้วย