อ้อยเป็นพืชเศรษฐกิจที่สำคัญของประเทศไทยซึ่งเป็นผู้ผลิตและส่งออกน้ำตาล เป็นอันดับ 3 ในบรรดากลุ่มประเทศที่มีการผลิตน้ำตาล โดยในปัจจุบันได้มีการรวบรวม ปรับปรุง และทดสอบเชื้อพันธุกรรมอ้อยทั้งที่เป็นสายพันธุ์ของประเทศไทยและสายพันธุ์ ต่างประเทศกว่าร้อยสายพันธุ์ ในพื้นที่ต่างๆ ทั้งภายในสถานีวิจัย และแปลงทดสอบในพื้นที่เกษตรกร เพื่อศึกษาความเหมาะสมของอ้อยของประเทศไทย ตามสภาพภูมิอากาศและดินบริเวณแปลงทดลอง และทดสอบ เทคโนโลยีสารสนเทศภูมิศาสตร์ (GIS) และการสำรวจระยะไกล (Remote Sensing) ถูกนำมาใช้ร่วมกับการวิเคราะห์แบบหลายปัจจัย (Multi-criteria analysis) เพื่อพัฒนาฐานข้อมูลเชิงพื้นที่ และจัดความเหมาะสมของพื้นที่สำหรับปลูกอ้อย พัฒนาฐานข้อมูลเชื้อพันธุกรรมอ้อยและข้อมูลเชิงพื้นที่ ที่ได้สร้างและพัฒนาขึ้นนั้นประกอบด้วยข้อมูลแปลงทดลองที่เป็นทั้งสถานีผสม พันธุ์อ้อย แปลงคัดเลือกสายต้นในระยะกล้า แปลงทดสอบในระยะสายต้นต่อแถว แปลงปลูกทดสอบขั้นมาตรฐานภายในสถานีคัดเลือกพันธุ์อ้อย แปลงทดสอบพันธุ์อ้อยภายในแปลงเกษตรกร รวมทั้งแปลงสาธิตพันธุ์อ้อย ซึ่งแปลงทดลองต่างๆ นั้น มีการทดลองกระจายออกไปครอบคลุมพื้นที่ปลูกอ้อยทั่วประเทศ เพื่อเป็นการเปรียบเทียบพันธุ์ในสภาพแวดล้อมที่มีความแตกต่างกัน และทดสอบพันธุ์อ้อยที่ต่างสายพันธุ์ ซึ่งให้ผลผลิตแตกต่างกันในแต่ละพื้นที่ นอกจากนี้แล้วฐานข้อมูลยังประกอบไปด้วยข้อมูลความเหมาะสมของดินสำหรับปลูก อ้อย ซึ่งประเมินจากค่าวิเคราะห์สมบัติทางเคมีและฟิสิกส์ของดินในแต่ละชุดดิน สำหรับใช้จัดความเหมาะสม โดยในการจัดความเหมาะสมของดินสำหรับปลูกอ้อยนั้นได้แบ่งออกเป็น 5 ชั้น ดังนี้ คือ ชั้นที่มีความเหมาะสมมาก (S1) ชั้นที่มีความเหมาะสมปานกลาง (S2) และ ชั้นที่มีความเหมาะสมเล็กน้อย (S3) ชั้นความไม่เหมาะสมในปัจจุบัน (N1) และชั้นความไม่เหมาะสมอย่างถาวร (N2) จากการใช้ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ และเทคโนโลยีการสำรวจระยะไกล วิเคราะห์การจัดชั้นความเหมาะสมของดินสำหรับปลูกอ้อย สามารถจัดชั้นความเหมาะสมได้เป็นชั้นความเหมาะสมมาก ชั้นความเหมาะสมปานกลาง และชั้นไม่เหมาะสม ซึ่งในพื้นที่จังหวัดที่มีการปลูกอ้อย 49 จังหวัด จากการจากการแปลภาพถ่ายดาวเทียมของสำนักงานคณะกรรมการอ้อยและน้ำตาล ปีการผลิตที่ 2548/49 พบว่า ในพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ มีพื้นที่ที่มีระดับความเหมาะสมมาก เหมาะสมปานกลาง และไม่เหมาะสม คิดเป็น 34.73, 10.03 และ 55.24 เปอร์เซ็นต์ของพื้นที่ทั้งหมด ภาคกลาง มีพื้นที่ที่มีระดับความเหมาะสมมาก เหมาะสมปานกลาง และไม่เหมาะสม คิดเป็น 42.70, 17.28 และ 40.02 เปอร์เซ็นต์ของพื้นที่ทั้งหมด ภาคเหนือ มีพื้นที่ที่มีระดับความเหมาะสมมาก เหมาะสมปานกลาง และไม่เหมาะสม คิดเป็น 34.73, 10.03 และ 55.24 เปอร์เซ็นต์ของพื้นที่ทั้งหมด ภาคตะวันออก มีพื้นที่ที่มีระดับความเหมาะสมมาก เหมาะสมปานกลาง และไม่เหมาะสม คิดเป็น 37.35, 39.87 และ 22.28เปอร์เซ็นต์ของพื้นที่ทั้งหมด การจัดความเหมาะสมของพื้นที่สำหรับปลูกอ้อยในรายงานนี้เป็นการจัดชั้นความ เหมาะสมของพื้นที่ในภาพรวมกว้างๆ ในขั้นต้น ซึ่งสามารถเชื่อมโยงข้อมูลความต้องการปัจจัยต่างๆ กับฐานข้อมูลเชิงพื้นที่ของเชื้อพันธุกรรมอ้อย เพื่อจัดโซนพื้นที่ตามสภาพแวดล้อมที่เหมาะกับการเจริญเติบโตของอ้อยในแต่ละ พันธุ์ได้ โดยจะดำเนินการในขั้นตอนต่อไป