ในช่วง 20 ปีที่ผ่านมานี้ พบว่าคนไข้มีอัตราการติดเชื้อราในกระแสเลือด (systemic fungal infection) เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ปัจจัยสำคัญที่ทำให้พบปรากฏการณ์การติดเชื้อราในกระแสเลือดเพิ่มขึ้น อาจเนื่องมาจากภาวะเสี่ยงต่อการติดเชื้อราในคนไข้โรคที่ภูมิคุ้มกันไม่เป็น ปกติ เช่น คนไข้โรคภาวะภูมิคุ้มกันบกพร่อง (AIDS) คนไข้ที่รับการรักษาทางเคมี (chemotherapy) และคนไข้ที่ได้รับยากดภูมิต้านทานในคนไข้ผ่าตัดเปลี่ยนอวัยวะ (transplant immunosuppressants) เป็นต้น ภาวะการติดเชื้อราในกระแสเลือด เป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้คนไข้เสียชีวิตได้ ในช่วง 40 ปีที่ผ่านมาจนถึงปัจจุนบัน ยาฆ่าเชื้อราที่ถูกเลือกใช้เป็นอันดับแรก (drug of choice) ในการรักษาภาวะติดเชื้อราในกระแสเลือดระดับรุนแรง (severe systemic fungal infection) และเป็นเป็นยาฆ่าเชื้อราที่ออกฤทธิ์คลอบคลุมเชื้อราหลายชนิด (broad spectrum) คือ แอมโฟเทอริซิน บี (amphotericin B) อย่างไรก็ตาม amphotericin B มีการบริหารยาในรูปแบบยาฉีดเท่านั้น เนื่องจากเป็นสารที่ละลายน้ำได้น้อย ส่งผลให้ตัวยาถูกดูดซึมได้น้อยมากในทางเดินอาหาร จากข้อจำกัดในด้านการละลายทำให้มีผลต่อการตั้งตำรับ โดยในช่วงแรก ได้มีความพยายามที่จะเพิ่มค่าการละลายของ amphotericin B โดยการใช้สารลดแรงตึงผิวช่วยคือ deoxycholate ยารูปแบบนี้มีข้อดีคือมีราคาถูก แต่พบว่าก่อให้เกิดปัญหาความพิษต่อไตทั้งในระยะเฉียบพลันและระยะเรื้อรัง ต่อมาได้มีการพัฒนาระบบนำส่งยาที่มีไขมันเป็นองค์ประกอบ (lipid-formulated amphotericin B) ซึ่งพบว่าสามารถลดความเป็นพิษต่อไตได้ อย่างไรก็ตามยาในรูปแบบนี้มีราคาแพง ทำให้ผู้ป่วยส่วนใหญ่ไม่สามารถเลือกใช้ได้ จากปัญหาดังกล่าว ทำให้ต้องการที่จะพัฒนาระบบนำส่ง amphotericin B ที่มีราคาถูก แต่ในขณะเดียวกันก็สามารถลดความเป็นพิษต่อไตได้ โดยเลือกใช้ระบบนำส่งยาแบบนาโนพาร์ติเคิล (nanoparticle) โครงงานวิจัยนี้มุ่งเน้นการศึกษาประสิทธิภาพและความเป็นพิษของ amphotericin B loaded chitosan nanoparticle ในการต้านเชื้อ C. albicans ทั้งในหลอดทดลองและในสัตว์ทดลอง โดยจะถูกนำมาศึกษาเปรียบเทียบกับ amphotericin B-deoxycholate (Fungizone?) นอกจากนี้จะทำการศึกษาเภสัชจลศาสตร์ของสูตรตำรับนี้ในสัตว์ทดลอง เพื่อประเมินถึงศักยภาพในการที่จะนำสูตรตำรับยา amphotericin B นี้ ไปใช้ในผู้ป่วยที่อยู่ในภาวะติดเชื้อราต่อไปในอนาคต