จีนเป็นประเทศขนาดใหญ่ ประกอบด้วย 22 มณฑล 5 เขตปกครองตนเอง และ 4 มหานคร ซึ่งแต่ละเขตปกครอง/มณฑลล้วนมีขนาดใหญ่และประชากรจำนวนมาก มีความแตกต่างในมิติต่างๆ ได้แก่ แหล่งที่ตั้ง เศรษฐกิจ ระบบสาธารณูปโภค นโยบายและการบริหารของภาครัฐ การศึกษา และอื่นๆ นอกจากนี้ รัฐบาลท้องถิ่นในแต่ละมณฑลยังมีอำนาจทางการบริหารระดับท้องถิ่นค่อนข้างเป็นอิสระตามระบบกระจายอำนาจจากส่วนกลางสู่ท้องถิ่น (decentralization) และในบางมณฑลก็ยังมัปญหาการกีดกันสินค้าที่ผลิตจากมณฑลอื่น รายงานการศึกษาชิ้นนี้จึงศึกษาโดยแยกเป็นรายเขตปกครอง/มณฑล ซึ่งประกอบด้วย 6 มณฑลทางตะวันตกได้แก่ มหานครฉงชิ่ง ชื่อชวน (เสฉวน) กุ้ยโจว หยุนหนาน (ยูนนาน) ส่านชี และเขตปกครองตนเอง ชนชาติจ้วงกว่างซี 2 มณฑลทางตะวันออก คือ ฝูเจี้ยน (ฮกเกี้ยน) และเจ้อเจียง 1 มณฑลทางตะวันออกเฉียงเหนือ (อีสานของจีน) คืแ เหลียวหนิง และ 2 มณฑลทางใต้คือ กว่างดง (กวางตุ้ง) และไห่หนาน (เกาะไหหลำ) ในแต่ละมณฑลประกอบด้วยหัวข้อการศึกษาชุดเดียวกัน แต่มีรายละเอียดทั่วไปและรายละเอียดจำเพาะที่แตกต่างกัน ดังนี้ ภาพรวมสังคมและการปกครอง ภาพรวมด้านเศรษฐกิจ เกษตรกรรม อุตสหากรรม การท่องเที่ยว การลงทุน การค้าภายใน การค้าระหว่างประเทศ เศรษฐกิจเมืองสำคัญและเขตเศรษฐกิจพิเศษนโยบายและมาตรการของรัฐบาล จากการวิเคราะห์ศักยภาพทางเศณษฐกิจของพื้นที่ศึกษาในประเทศจีนและนัยต่อไทยพบว่า โดยเปรียบเทียบแล้ว มณฑลทางภาคตะวันตกของจีน มีศักยภาพและมีโอกาสทีจะขยายความสัมพันธ์ทางเศรษฐกิจกับไทยมากกว่ามณฑลชายฝั่งตะวันออกซึ่งมีการพัฒนาระดับเศรษฐกิจในระดับสูงกว่า และมีการพัฒนาความสัมพันธ์เชิงเศรษฐกิจกับปะเทศอุตสาหกรรมอื่นค่อนข้างจะก้าวหน้าไปมากแล้ว The People's REpublic of China is a large country, divided into many provinces, municipalities and autonomous regions, each of which is huge both in terms of area and population. In addition, each region/province is rather different in terms of location, economy, infrastructure, government policies, education level, and ect. Importantly, due to China's decentralization in administration, each provincial government has certain independent administrative power. Accordingly, some problems of local protectionism occur, for example, some imposing trade barriers on products produced in other regions/provinces. This research presents a study and survey of eleven Chinese provinces with high economic potential, as follows: six western province (Chomgqing Municipality, Sichuan Province, Guizhou Province, Yunnan Province, Shaanxi Province and Guangxi Zhuang Autonomous Region), two eastern provinces (Fujian Province and Zhejiang Province), one northeastern province (Liaoning Province), and two southern provinces (Guangdong Province and Hainan Province.) The scopes of study are focused on the followings: geographical background, political administration and government policy, economic size and gross domestic product, people's livelihood, agriculture, industry, tourism, foreign investment, domestic trade, foreign trade, and major cities and development zones thereof. A study finding reveals that some western provinces have great potential for further cooperation with Thailand, as compared to those coastal provinces which have intensively developed and tied their economic cooperation with most industrial countries.