การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อหาความหลากหลายของเชื้อยีสต์ที่อาสัยบนผิวหนังของสุนัขที่แสดงอาการโรคผิวหนังชนิดอาโทปี (AD) และตำแหน่งที่ปรากฏบนผิวหนัง ตัวอย่างได้จากสุนัขจำนวน 57 ตัวแบ่งเป็น 17 ตัวจากสุนัขปกติ 20 ตัวที่แสดงอาการผิวหนังระยะปฐมภูมิ (PAD) และ 20 ตัวที่แสดงอาการผิวหนังระยะทุติยภูมิ (SAD) แยกเชื้อยีสต์และศึกษาคุณลักษณะของจุลสัณฐานวิทยาและคุณสมบัติทางสรีรวิทยา การวิเคราะห์ลำดับพันธุกรรม ใช้สำหรับยืนยันการจำแนกสายพันธุ์ ศึกษาค่าความไวรับของสารต้านเชื้อราต่อ flucytosine, nystatin, ketoconazole, itraconazole และ terbinafine จากผลการทดลองพบยีสต์ 4 ชนิดได้แก่ Malassezia pachydermatis, M. furfur, Candida parapsilosis และ C. tropicalis สามารถแยกเชื้อ M. pachydermatis และ C. parapsilosis ได้จากสุนัขทุกตัว ในขณะที่ C. tropicalis และ M. furfur แยกได้จากสุนัขปกติ 3 ตัว และสุนัขป่วย 1 ตัวตามลำดับ พบว่าในสุนัขกลุ่ม AD นับจำนวนของเชื้อ M. pachydermatis และ C. parapsilosis สูงกว่าในกลุ่มสุนัขปกติ (p<0.01) เมื่อพิจารณาตามรอยโรค ปริมาณของเชื้อ C. parapsilosis ที่มากขึ้นมีความสัมพันธ์กับทั้ง PAD และ SAD ในขณะที่ปริมาณเชื้อ M. pachydermatis มากขึ้นมีความสัมพันธ์กับ AD ทุกระยะ (p<0.01) การใช้วิธี PCR-RFLP ที่บริเวณ 26S rDNA ณ ตำแหน่ง intergenic spacer (IGS) 1 โดยตัดสารพันธุกรรมด้วยเอนไซม์ CfoI and ClaI ไม่พบความหลายหลายของสายพันธุ์ในระดับ subspecies ของเชื้อที่แยกได้ เมื่อพิจารณาตามตำแหน่งพบว่า เชื้อ C. parapsilosis พบมากที่บริเวณฝีเย็บในขณะที่พบ M. pachydermatis จำนวนน้อยมาก การทดสอบค่าความไวรับพบว่า มากกว่า 75% ของเชื้อที่ทดสอบดื้อต่อ fluorocytocine สำหรับเชื้อ C. parasilosis พบว่ามากกว่า 40% และ 20% ของ ดื้อต่อ itraconazole และ ketoconazole ตามลำดับ แต่เชื้อ M. pachydermatis มีความไวต่อสารต้านจุลชีพทั้ง 5 ชนิด การศึกษานี้แสดงการติดเชื้อร่วมของเชื้อ M. pachydermatis และ C. parapsilosis ในกรณีของ AD เชื้อ C. parapsilosis อาจมีบทบาทเป็นปัจจัยสำคัญต่อความรุนแรงของรอยโรค AD โดยเฉพาะในกรณีของการที่ไม่ตอบสนองของการรักษาด้วยยาต้านเชื้อรา The purpose of this study was to investigate the diversity of yeast inhabiting correlating degree of canine atopic dermatitis (AD) and anatomical sites. Fifty-seven samples were divided as 17 normal skin, 20 with primary atopic lesions (PAD), and 20 with secondary atopic lesion (SAD). Yeast isolation and characterization were carried out based on the microscopical and biochemical properties. The approved DNA analysis was utilized for species confirmation and their genetic variation. Antifungal susceptibilities were determined against flucytosine, nystatin, ketoconazole, itraconazole and terbinafine. There were 4 yeast species consisting Malassezia pachydermatis, M. furfur, Candida parapsilosis and C. tropicalis recovered from skin samples. M. pachydermatis and C. parapsilosis were isolated from all samples, while a few numbers of C. tropicalis and M. furfur were cultured from 3 healthy and 1 diseased dogs, respectively. The frequency and population size of M. pachydermatis and C. parapsilosis were higher than that of healthy (p<0.01). The large number of C. parapsilosis were closely associated to only PAD in all sites, while those of M. pachydermatis were associated to both PAD and SAD (p<0.01). C. parapsilosis was predominant at perineum, while M. pachydermatis was rare. Use of PCR-RFLP of 26S rDNA and intergenic spacer (IGS) 1 region digested with CfoI and ClaI could not reveal any varity of the genetic elements among the isolates. Over 75% of isolates were resistant to fluorocytocine and over 40% and 20% of C. parasilosis were in resistant level to itraconazole and ketoconazole, respectively, In contrast, all tested M. pachydermatis were susceptible to all 5 antifungal agents. This study firstly demonstrated co-colonization of M. pachydermatis and C. parapsilosis with large amount in diseased dogs. This speculated that C. parapsilosis may also play as aggregating factors associated canine seoborrhic dermatitis, expecially in a case of unresponsive treatment by antifungal administration