วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2541

ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความเชื่อ ความวิตกกังวล และผลสัมฤทธิ์ในการเรียนภาษาอังกฤษ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ในโรงเรียนสังกัดกรมสามัญศึกษา กรุงเทพมหานคร และเพื่อสร้างสมการทำนายผลสัมฤทธิ์ในการเรียนภาษาอังกฤษ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ในโรงเรียนสังกัดกรมสามัญศึกษา กรุงเทพมหานคร โดยใช้ความเชื่อเกี่ยวกับการเรียนภาษาอังกฤษ และความวิตกกังวลในการเรียนภาษาอังกฤษเป็นตัวทำนาย กลุ่มตัวอย่างประชากรเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ในโรงเรียนสังกัดกรมสามัญศึกษา กรุงเทพมหานคร จำนวน 397 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสำรวจความเชื่อเกี่ยวกับการเรียนภาษาอังกฤษ แบบวัดความวิตกกังวลในการเรียนภาษาอังกฤษ และแบบสอบผลสัมฤทธิ์ในการเรียนภาษาอังกฤษ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่ามัชฌิมเลขคณิต ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน และสร้างสมการถดถอยพหุคูณแบบเพิ่มตัวแปรเป็นขั้นๆ ในการทำนายผลสัมฤทธิ์ในการเรียนภาษาอังกฤษ ผลการวิจัยพบว่า 1. ความเชื่อเกี่ยวกับการเรียนภาษาอังกฤษมีความสัมพันธ์ในทางบวก กับผลสัมฤทธิ์ในการเรียนภาษาอังกฤษ ความวิตกกังวลในการเรียนภาษาอังกฤษมีความสัมพันธ์ในทางลบ กับผลสัมฤทธิ์ในการเรียนภาษาอังกฤษ ความเชื่อเกี่ยวกับการเรียนภาษาอังกฤษไม่มีความสัมพันธ์ กับความวิตกกังวลในการเรียนภาษาอังกฤษ และความเชื่อเกี่ยวกับการเรียนภาษาอังกฤษและความวิตกกังวล ในการเรียนภาษาอังกฤษ มีความสัมพันธ์กับผลสัมฤทธิ์ในการเรียนภาษาอังกฤษ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ในโรงเรียนสังกัดกรมสามัญศึกษา กรุงเทพมหานคร อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 2. ความเชื่อเกี่ยวกับการเรียนภาษาอังกฤษ (X1) และความวิตกกังวลในการเรียนภาษาอังกฤษ (X2) สามารถทำนายผลสัมฤทธิ์ในการเรียนภาษาอังกฤษ (Y) ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ในโรงเรียนสังกัดกรมสามัญศึกษากรุงเทพมหานคร ได้สมการถดถอยพหุคูณในรูปคะแนนดิบและคะแนนมาตรฐาน ดังนี้ สมการในรูปคะแนนดิบ Y = 43.5304 + 6.9225X1 - 9.6489X2 สมการในรูปคะแนนมาตรฐาน ZY = 0.2689Z1 - 0.3288Z2