วิทยานิพนธ์ (น.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2541

โดยที่การระงับข้อพิพาทโดยอนุญาโตตุลาการเป็นที่นิยมและยอมรับว่าเป็นวิธี การระงับข้อพิพาทนอกศาลที่มีประสิทธิภาพวิธีหนึ่ง เพราะคำชี้ขาดอนุญาโตตุลาการสามารถใช้บังคับได้เกือบทั่วโลก พระราชบัญญัติอนุญาโตตุลาการ พ.ศ. 2530 เป็นกฎหมายว่าด้วยอนุญาโตตุลาการนอกศาลที่ใช้บังคับกับการอนุญาโตตุลาการภาย ในประเทศและการบังคับคำชี้ขาดอนุญาโตตุลาการต่างประเทศปรากฏว่า พระราชบัญญัติดังกล่าวมีข้อบกพร่องและความไม่เหมาะสมในบางเรื่องที่จะช่วย สนับสนุนและส่งเสริมการอนุญาโตตุลาการ วิทยานิพนธ์นี้มุ่งจะศึกษาถึงกฎหมายว่าด้วยอนุญาโตตุลาการทั้งในอดีตและ ปัจจุบัน กระบวนการอนุญาโตตุลาการของประเทศไทยและกฎหมายอนุญาโตตุลาการของต่างประเทศ เพื่อให้ทราบถึงแนวคิดและกฎหมายที่ใช้บังคับกับการอนุญาโตตุลาการพาณิชย์ ระหว่างประเทศ โดยเฉพาะอย่างยิ่งได้ศึกษาแนวความคิดและปัญหาบางเรื่องในการอนุญาโตตุลาการ พาณิชย์ระหว่างประเทศ กล่าวคือ ในเรื่องบทบาทของศาลในการอนุญาโตตุลาการ เรื่องบทบาทของอนุญาโตตุลาการในการวินิจฉัยอำนาจในการพิจารณาอำนาจของตน (competence de la competence) รวมทั้งเรื่องความรับผิดและความคุ้มกันอนุญาโตตุลาการ (immunity) และหาแนวทางแก้ไข ผลของการศึกษาเรื่องนี้ปรากฏว่า บทบัญญัติของกฎหมายในเรื่องที่ศึกษายังไม่เหมาะสม บางเรื่องมีปัญหาในทางปฏิบัติเพราะไม่มีบทบัญญัติที่ชัดเจน จึงน่าจะนำแนวคิดของกฎหมายแม่แบบของ UNCITRAL และกฎหมายของต่างประเทศในบางเรื่องที่เหมาะสมมาปรับปรุงแก้ไขพระราชบัญญัติ อนุญาโตตุลาการ พ.ศ. 2530 และกฎหมายที่เกี่ยวข้อง ทั้งนี้ เพื่อให้ระบบอนุญาโตตุลาการและกฎหมายว่าด้วยอนุญาโตตุลาการเป็นที่ยอมรับ เชื่อถือและมีมาตรฐานในระดับสากล