วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยานิพนธ์, 2546

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาขั้นตอนการยอมรับคอมพิวเตอร์และสภาพของแรงจูงใจ ในการเรียนคอมพิวเตอร์ของนักเรียนประถมศึกษา และ (2) เปรียบเทียบแรงจูงใจในการเรียนคอมพิวเตอร์ ระหว่างนักเรียนประถมศึกษาที่มีขั้นตอนการยอมรับคอมพิวเตอร์ต่างกัน กรณีศึกษาคือ โรงเรียนเอกชนขนาดใหญ่ในกรุงเทพมหานคร กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนประถมศึกษาปีที่ 4-6 ปีการศึกษา 2546 จำนวน 264 คน และครูผู้สอนวิชาคอมพิวเตอร์ระดับประถมศึกษา 3 คน การจัดเก็บข้อมูลใช้แบบสอบถามความคิดเห็นนักเรียนเกี่ยวกับขั้นตอนการยอมรับ คอมพิวเตอร์ และแรงจูงใจในการเรียนคอมพิวเตอร์ แบบสังเกตพฤติกรรมการสอนของครู และพฤติกรรมการเรียนของนักเรียนในชั้นเรียนวิชาคอมพิวเตอร์ และแนวทางการสัมภาษณ์เกี่ยวกับหลักสูตรและการจัดการเรียนการสอนคอมพิวเตอร์ การวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว และการทดสอบภายหลังด้วยวิธีการของเชฟเฟ ผลการวิจัยสรุปว่า 1. โดยภาพรวมแล้ว นักเรียนประถมศึกษามีแรงจูงใจในการเรียนคอมพิวเตอร์ในระดับมาก เมื่อจำแนกนักเรียนตามขั้นตอนการยอมรับคอมพิวเตอร์ 5 ขั้นตามลำดับ คือ (1) การรู้จักคอมพิวเตอร์ (2) การชักจูงให้หาความรู้เพิ่มขึ้น (3) การตัดสินใจใช้คอมพิวเตอร์ (4) การนำคอมพิวเตอร์ไปใช้ และ (5) การยืนยันการตัดสินใจใช้คอมพิวเตอร์ พบว่า นักเรียนที่อยู่ในขั้นที่ 1 และ 2 มีแรงจูงใจในการเรียนคอมพิวเตอร์อยู่ในระดับปานกลาง ส่วนนักเรียนที่อยู่ในขั้นที่ 3 ถึง 5 มีแรงจูงใจในการเรียนคอมพิวเตอร์อยู่ในระดับมาก 2. นักเรียนประถมศึกษาที่อยู่ในขั้นยอมรับคอมพิวเตอร์ต่างกัน มีแรงจูงใจในการเรียนคอมพิวเตอร์แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยที่นักเรียนประถมศึกษาที่อยู่ในขั้นที่ 1 มีแรงจูงใจในการเรียนคอมพิวเตอร์น้อยกว่านักเรียนที่อยู่ในขั้นที่ 4 และ 5 นอกจากนี้ นักเรียนที่อยู่ในขั้นที่ 2 มีแรงจูงใจในการเรียนคอมพิวเตอร์น้อยกว่านักเรียนที่อยู่ในขั้นที่ 5 3. นักเรียนประถมศึกษาปีที่ 4, 5 และ 6 มีแรงจูงใจในการเรียนคอมพิวเตอร์แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยที่นักเรียน ป.4 มีแรงจูงใจในการเรียนคอมพิวเตอร์น้อยกว่านักเรียน ป.5 และ ป.6