วิทยานิพนธ์ (สต.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2539

เปรียบเทียบวิธีประมาณค่าสัมประสิทธิ์การถดถอยพหุคูณเมื่อเกิดพหุสัมพันธ์ ระหว่างตัวแปรอิสระ โดยการเปรียบเทียบวิธีกำลังสองน้อยสุด (LS) วิธีริดจ์รีเกรสชันที่ใช้ข้อสนเทศโดยหลักเกณฑ์ (RP) และวิธีลิว คีเจียนทั่วไป (LK) ซึ่งเกณฑ์การเปรียบเทียบคืออัตราส่วนของค่าเฉลี่ยความคลาดเคลื่อนกำลังสอง ขนาดตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยเท่ากับ 12, 30, 50 และ 100 ความคลาดเคลื่อนเป็นกลุ่มตัวอย่างที่สุ่มจากประชากรที่มีการแจกแจงแบบปกติ ซึ่งมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 1 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 0.05, 0.10, 0.15 ตามลำดับ การแจกแจงแบบปกติปลอมปน ซึ่งมีสเกลแฟคเตอร์เท่ากับ 3, 10 เปอร์เซนต์การปลอมปนเท่ากับ 5, 10 และการแจกแจงแบบลอกนอร์มอล ซึ่งมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 1 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 0.2264, 0.5915, 1.0069 ตามลำดับ ระดับความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรอิสระเท่ากับ (0.30), (0.60), (0.90), (0.99) เมื่อจำนวนตัวแปรอิสระเท่ากับ 3 และเท่ากับ (0.30, 0.30), (0.60, 0.60), (0.90, 0.90), (0.99, 0.99) เมื่อจำนวนตัวแปรอิสระเท่ากับ 5 ข้อมูลที่ใช้ในการวิจัยได้จากการจำลองด้วยเทคนิคมอนติคาร์โล ซึ่งกระทำซ้ำ 500 ครั้งในแต่ละสถานการณ์ ผลการวิจัยปรากฏว่า ระดับความสัมพันธ์ การแจกแจงของความคลาดเคลื่อน จำนวนตัวแปรอิสระและขนาดตัวอย่าง ต่างมีผลต่อประสิทธิภาพของการประมาณค่าสัมประสิทธิ์การถดถอยพหุคูณทั้งสาม วิธี โดยประสิทธิภาพมีแนวโน้มดีขึ้นเมื่อขนาดตัวอย่างมากขึ้น แต่มีแนวโน้มลดลงเมื่อระดับความสัมพันธ์ สเกลแฟคเตอร์ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน จำนวนตัวแปรอิสระและเปอร์เซนต์การปลอมปนสูงขึ้น โดยเรีงลำดับของอิทธิพลจากมากไปน้อย วิธีริดจ์รีเกรสชันที่ใช้ข้อสนเทศโดยหลักเกณฑ์ มีประสิทธิภาพดีที่สุดทุกการแจกแจงของความคลาดเคลื่อน ยกเว้นการแจกแจงแบบลอกนอร์มอลในกรณีที่ระดับความสัมพันธ์ = 0.30 (ทุกขนาดตัวอย่าง) และ 0.60 (ขนาดตัวอย่าง = 30, 50, 100) โดยที่ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน = 0.2264, จำนวนตัวแปรอิสระ = 3 และระดับความสัมพันธ์ = (0.30, 0.30) (ขนาดตัวอย่าง = 50, 100) โดยที่ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน = 0.2264, จำนวนตัวแปรอิสระเท่ากับ 5 ในกรณีดังกล่าววิธีกำลังสองน้อยสุดมีประสิทธิภาพดีที่สุด เพราะวิธีกำลังสองน้อยสุดมีประสิทธิภาพดี เมื่อการแจกแจงของความคลาดเคลื่อนใกล้เคียงกับการแจกแจงแบบปกติ