วิทยานิพนธ์ (น.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2541

การทำวิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีจุดมุ่งหมาย เพื่อศึกษาถึงสาระสำคัญและผลทางกฎหมายต่อการประมงไทยของการเข้าร่วมเป็นภาคีในความตกลงว่าด้วยการอนุวัติการบทบัญญัติแห่งอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยกฎหมายทะเล 10 ธันวาคม ค.ศ. 1982 เกี่ยวกับการอนุรักษ์และจัดการทรัพยากรสัตว์น้ำจำพวกคร่อมเขตระหว่างเขตเศรษฐกิจจำเพาะและทะเลหลวงและทรัพยากรสัตว์น้ำที่อพยพย้ายถิ่นไกล ผลจากการศึกษาพบว่าการเข้าร่วมเป็นภาคีในความตกลงฯ ดังกล่าว ย่อมก่อให้เกิดผลดีแก่ประเทศไทยในการดำเนินการตามกรอบนโยบายของมาตรการในการอนุรักษ์และจัดการทรัพยากรสัตว์น้ำให้เป็นไปในทิศทางสากล และมีความสอดคล้องกับนโยบายทางด้านการประมงที่สนับสนุนชาวประมงไทยออกไปทำประมงในทะเลหลวง อย่างไรก็ตาม การที่ประเทศไทยเข้าร่วมเป็นภาคีในความตกลงฯ จะทำให้ประเทศไทยมีพันธกรณีในการออกกฎหมายภายในเพื่ออนุวัติการตามความตกลงฯ โดยกฎหมายภายในที่เกี่ยวข้องกับการจัดการประมงที่มีอยู่และสามารถรองรับการบังคับใช้มาตรการในการอนุรักษ์และจัดการทรัพยากรสัตว์น้ำตามความตกลงฯ ได้เป็นอย่างดี คือ พระราชบัญญัติการประมง พ.ศ. 2490 การเข้าร่วมเป็นภาคีตามความตกลงฯ จะส่งผลทำให้ประเทศไทยต้องเข้าร่วมเป็นสมาชิกขององค์กรจัดการประมงหรือเข้าไปมีส่วนร่วมในข้อตกลงเกี่ยวกับการจัดการประมงไม่ว่าในระดับอนุภูมิภาคหรือภูมิภาคอีกด้วย อันจะเป็นการทำให้การประมงของประเทศไทยต้องอยู่ภายใต้กรอบของกฎเกณฑ์ทางกฎหมายเพิ่มมากขึ้น โดยเป็นการให้สิทธิในการเข้าไปมีส่วนร่วมแสดงความคิดเห็นในการร่างกฎระเบียบเพื่อรักษาผลประโยชน์ทางการประมงของประเทศไทยและยังสมารถเข้าไปมีส่วนร่วมในการกำหนดมาตรการในการอนุรักษ์และจัดการทรัพยากรสัตว์น้ำอย่างยั่งยืนได้ด้วย