วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2549

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อพัฒนาโมเดลเชิงสาเหตุของการการนำผลการประเมินภายนอกไปใช้และการดำเนินงานด้านระบบประกันคุณภาพภายในของโรงเรียนสังกัดกรุงเทพมหานคร 2) เพื่อตรวจสอบความสอดคล้องของโมเดลเชิงสาเหตุของการการนำผลการประเมินภายนอกไปใช้และการดำเนินงานด้านระบบการประกันคุณภาพภายในของโรงเรียนสังกัดกรุงเทพมหานครที่พัฒนาขึ้นกับข้อมูลเชิงประจักษ์ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยคือ ผู้บริหารและครูในโรงเรียนสังกัดกรุงเทพมหานคร กลุ่มศรีนครินทร์ จากการสุ่มอย่างง่าย จำนวน 428 คน ตัวแปรที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วยตัวแปรแฝง 5 ตัวแปร คือ สภาพแวดล้อมในการทำงาน ลักษณะทางจิตสังคมของผู้บริหารและครู องค์ประกอบด้านผู้ประเมินภายนอก การนำผลการประเมินภายนอกไปใช้ และการดำเนินการ งานด้านระบบประกันคุณภาพภายใน ตัวแปรแฝงสังเกตได้ทั้งหมด 26 ตัวแปร เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามมีความเที่ยงในการวัดตัวแปรแต่ละตัวตั้งแต่ .956-.958 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงบรรยาย การวิเคราะห์สหสัมพันธ์แบบ เพียร์สัน และการวิเคราะห์โมเดลลิสเรล ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. โมเดลเชิงสาเหตุของการนำผลการประเมินภายนอกไปใช้และการดำเนินงานด้านระบบประกันคุณภาพภายในของโรงเรียนสังกัดกรุงเทพมหานครโดยภาพรวม ประกอบด้วย ตัวแปรที่มีอิทธิพลทางตรงต่อการนำผลการประเมินภายนอกไปใช้ ได้แก่ สภาพแวดล้อมในการทำงาน องค์ประกอบด้านผู้ประเมินภายนอก และตัวแปรที่มีอิทธิพลทั้งทางตรงต่อการดำเนินงานด้านระบบประกันคุณภาพภายในของโรงเรียนสังกัดกรุงเทพมหานคร ได้แก่ ลักษณะทางจิตสังคมของผู้บริหารและครู องค์ประกอบด้านผู้ประเมินภายนอก ตัวแปรที่ส่งผลทางอ้อมต่อการดำเนินงานด้านระบบประกันคุณภาพภายในของโรงเรียนสังกัดกรุงเทพมหานคร ได้แก่ สภาพแวดล้อมในการทำงาน มีค่าอิทธิพลเท่ากับ .55 2. โมเดลเชิงสาเหตุของการนำผลการประเมินภายนอกไปใช้และการดำเนินงานด้านระบบประกันคุณภาพภายในของโรงเรียนสังกัดกรุงเทพมหารนคร มีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ ผลการตรวจสอบความสอดคล้องให้ค่า X[superscript 2] = 168.58 df = 167, p = .451, GFI = .971, AGFI = .938 และ RMR = .009 ตัวแปรในโมเดลสามารถอธิบายความแปรปรวนของการนำผลการประเมินภายนอกไปใช้ได้รัอยละ 74.10 การดำเนินงานด้านระบบประกันคุณภาพภายในได้ร้อยละ 73.60