วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2539

เพื่อสร้างและพัฒนาเครื่องมือระบุนักเรียนที่มีความสามารถพิเศษทางคณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ปีการศึกษา 2539 จำนวน 1,286 คน ในกรุงเทพมหานคร เครื่องมือที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นมี 2 ฉบับ ฉบับที่ 1 ประกอบด้วย แบบเติมคำ จำนวน 8 ข้อ แบบเลือกตอบ จำนวน 24 ข้อ แบบอัตนัย จำนวน 3 ข้อ ฉบับที่ 2 เป็นมาตรประมาณค่า จำนวน 24 ข้อ ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ผลการวิจัยในแบบสอบแต่ละฉบับ มีดังนี้ ฉบับที่ 1 1.1 แบบเติมคำ มีค่าความเที่ยงแบบสอดคล้องภายในสูตรสัมประสิทธิ์แอลฟา เท่ากับ .771 ความตรงเชิงจำแนกระหว่างนักเรียนเก่ง กับนักเรียนที่มีความสามารถพิเศษ ทดสอบด้วยสถิต t-test พบว่า มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 1.2 แบบเลือกตอบ มีค่าความเที่ยงแบบสอดคล้องภายในสูตร KR-20 เท่ากับ .753 ความตรงเชิงจำแนก ระหว่างนักเรียนเก่ง กับนักเรียนที่มีความสามารถพิเศษ ทดสอบด้วยสถิติ t-test พบว่า มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 1.3 แบบอัตนัย มีค่าความเที่ยงแบบสอดคล้องภายในสูตรสัมประสิทธิ์แอลฟาเท่ากับ .508 ความตรงเชิงจำแนกระหว่างนักเรียนเก่ง กับนักเรียนที่มีความสามารถพิเศษ ทดสอบด้วยสถิติ t-test พบว่า มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 ฉบับที่ 2 1.4 มาตรประมาณค่า มีค่าความเที่ยงแบบสอดคล้องภายในสูตรสัมประสิทธิ์แอลฟาเท่ากับ .898 ความตรงเชิงจำแนกระหว่างนักเรียนเก่ง กับนักเรียนที่มีความสามารถพิเศษ ทดสอบด้วยสถิติ t-test พบว่า มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 2. สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ระหว่างแบบสอบ มีค่าตั้งแต่ .1942 ถึง .8613 ซึ่งมีความสัมพันธ์กันอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .01