การติดเชื้อแคมไพโลแบคเตอร์เป็นปัญหาทางสาธารณสุขเนื่องจากเชื้อนี้เป็นแบคทีเรียที่ สำคัญตัวหนึ่งในการก่อโรคระบบทางเดินอาหาร และอุบัติการณ์ของเชื้อที่ดื้อต่อยาต้านจุลชีพ เพิ่มขึ้นอย่างมากในปัจจุบัน โดยถ้ามีการดื้อยาต้านจุลชีพแล้วอาจเป็นการเพิ่มผลกระทบเชิงลบ ต่อสุขภาพมากยิ่งขึ้น การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อตรวจวิเคราะห์หาเชื้อแคมไพโลแบคเตอร์ ทั้งชนิดที่ดื้อและไม่ดื้อยาต้านจุลชีพ จากตัวอย่างหอยกาบคู่ 3 ชนิดได้แก่ หอยแครง หอยแมลงภู่และหอยนางรม โดยสุ่มซื้อชนิดละ 30 ตัวอย่างจากตลาดสดในพื้นที่ กรุงเทพมหานคร การตรวจแยกหาเชื้อนี้จากทุกตัวอย่างดำเนินการตามวิธีมาตรฐานทางจุล ชีววิทยา และตรวจนับจำนวนเชื้อด้วยวิธี Most probable number นอกจากนี้ได้ทดสอบการดื้อ ยาด้วยวิธี Epsilometer ผลการศึกษาพบว่า หอยนางรมมีอัตราการปนเปื้อนเชื้อแคมไพโลแบค เตอร์สูงกว่าหอยแครงและหอยแมลงภู่ และปนเปื้อนด้วยจำนวนเชื้อที่มากกว่าอีกสองชนิด (log10 3.66 + 1.92 MPN/100 กรัม) ร้อยละ 75-84 ของเชื้อแคมไพโลแบคเตอร์ที่ตรวจแยกได้ จากตัวอย่างทั้งหมดดื้อต่อยา erythromycin รองลงมาได้แก่ดื้อต่อยา nalidixic acid (32–50%) และ ciprofloxacin (20–25%) การตรวจพบเชื้อนี้ในอาหารทะเลประเภทหอย อาจช่วยยืนยันว่า การปนเปื้อนของเชื้อนี้ซึ่งโดยปกติอยู่ในมูลของสัตว์เลือดอุ่น เกิดจากการปนเปื้อนของมูลสัตว์ใน แหล่งน้ำทิ้งซึ่งอาจเกิดขึ้นตามธรรมชาติหรือการกระทำของมนุษย์ (น้ำทิ้งจากบ้านเรือน หรือ จากกสิกรรม) และในที่สุดน้ำทิ้งจะถูกปล่อยลงทะเล การดื้อยาต้านจุลชีพของเชื้อนี้บ่งบอกถึง ความบกพร่องของระบบที่ใช้ในการควบคุมการใช้ยาต้านจุลชีพทั้งในมนุษย์และเกษตรกรรมและ กสิกรรม กล่าวได้ว่ามีความจำเป็นที่จะต้องกำหนดมาตรการที่มีประสิทธิภาพในการควบคุมการ ปล่อยน้ำทิ้ง และข้อปฏิบัติที่ดีสำหรับการใช้สารเคมีรวมยาต้านจุลชีพในประมงชายฝั่ง Campylobacter species have been recognised as the most commonly reported cause of bacterial gastroenteritis in humans. The increase of resistance rates to drugs of choice used for treatment in campylobacteriosis is becoming a public health concern. The increase of the use of antimicrobials in aquaculture and of the consumption of undercooked bivalve molluscs intensifies these concerns. This study aims at investigating the levels of campylobacter, with and without antimicrobial resistance and considering its risk to human health. Thirty raw bloody cockle, 30 green mussel and 30 Oyster samples were randomly sampled from markets. All samples were experimented for isolation of Campylobacter using traditional culture technique. The numbers of Campylobacter were determined using most probable number technique (MPN). Resistance of Campylobacter to three antimicrobials were determined using an Epsilometer test. The oyster group demonstrated the highest rate of contamination with Campylobacter (80 %) and carried slightly higher numbers of Campylobacter (log10 3.66 + 1.92 MPN/100g) than other two groups. Rates of erythromycin, nalidixic acid and ciprofloxacin resistance in Campylobacter isolates were 72 – 84%, 28- 40% and 21- 25%, respectively. There was no statistically significant difference in the prevalence of each antimicrobial resistance between the three groups. This study demonstrates a significant level of antimicrobial resistance in the Campylobacter spp. isolated from molluscs with a particular high rate of resistance to erythromycin. Consumption of raw molluscs contaminated with Campylobacter spp. including antimicrobial resistant isolates may therefore result in resistant infections in humans