วิทยานิพนธ์ (นศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2549

การวิจัยครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาว่า วัฒนธรรมไทยมีผลต่อการละเมิดสิทธิส่วนบุคคลหรือไม่ รวมถึงศึกษาการรับรู้หลักการและพฤติกรรมในการละเมิดสิทธิส่วนบุคคลของประชาชน โดยวิธีการ เก็บข้อมูลใช้การวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการสัมภาษณ์เชิงลึกกลุ่มตัวอย่างจำนวน 30 คน และการวิจัย เชิงปริมาณโดยแจกแบบสอบถามแก่กลุ่มตัวอย่างจำนวน 400 คน ผลการวิจัยพบว่าวัฒนธรรมไทย ที่ส่งผลต่อพฤติกรรมละเมิดสิทธิส่วนบุคคลของประชาชน ได้แก่การไม่ยึดมั่นในกฎเกณฑ์และวัฒนธรรม สิทธิร่วมกัน ส่วนวัฒนธรรมบอกกล่าว ค่านิยมเคารพผู้อาวุโสและความเชื่อในพระพุทธศาสนา พบว่า ไม่ส่งผลต่อพฤติกรรมการละเมิดสิทธิส่วนบุคคลของประชาชน ในด้านการรับรู้และพฤติกรรมของ ประชาชนเกี่ยวกับการละเมิดสิทธิส่วนบุคคล พบว่า การรับรู้หลักการในเรื่องสิทธิส่วนบุคคลไม่ส่งผลต่อ พฤติกรรมการละเมิดสิทธิส่วนบุคคล เนื่องจากในกรณีต่างๆที่ยกมาเป็นกรณีศึกษา ประชาชนจะรับรู้ ว่าถ้าทำพฤติกรรมเช่นนี้ถือว่าเป็นการละเมิดสิทธิส่วนบุคคล แต่ในทางปฏิบัติประชาชนก็ยังปฏิบัติ พฤติกรรมเช่นนั้นอยู่ สำหรับสถานภาพของประชาชน พบว่า ความแตกต่างเรื่องเพศ อายุ ระดับการศึกษา รายได้ต่อเดือนและอาชีพไม่มีผลต่อการรับรู้ในเรื่องละเมิดสิทธิส่วนบุคคล แต่ในส่วนของพฤติกรรม พบว่า ความแตกต่างด้านอายุ ระดับการศึกษา รายได้ต่อเดือนและอาชีพมีผลต่อพฤติกรรมการละเมิด สิทธิส่วนบุคคลของประชาชน มีเพียงความแตกต่างในเรื่องเพศเท่านั้นที่ไม่ส่งผลต่อพฤติกรรมการ ละเมิดสิทธิส่วนบุคคลของประชาชน