วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2546

การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษารูปแบบการจัดสรรน้ำ ความต้องการใช้น้ำในพื้นที่ปริมาณน้ำชลประทานที่ได้รับจัดสรร และเสนอแนะแนวทางการจัดสรรน้ำภายใต้การใช้น้ำร่วมของพื้นที่โครงการส่งน้ำและบำรุงรักษาชัณสูตร โดยศึกษาในช่วงปี 2535-2544 ในการศึกษาแบ่งการประเมินการใช้น้ำออกเป็น 5 ประเภท ได้แก่ ความต้องการใช้น้ำ ปริมาณน้ำชลประทาน ประมาณน้ำแหล่งอื่น ปริมาณการใช้น้ำใต้ดิน และปริมาณการใช้น้ำคลองระบาย โดยอาศัยการคำนวณความต้องการใช้น้ำจากข้อมูลพื้นที่เก็บเกี่ยวและปริมาณฝนใช้การจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องและจำลองความต้องการน้ำสุทธิด้วยแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ AISP ผลการศึกษาพบว่าความต้องการน้ำสุทธิรายปีมีพิสัย 579.7-1036.0 ล้าน ลบ.ม. ปริมาณน้ำชลประทานรายปีมีพิสัย 326.3-813.3 ลบ.ม. และสามารถประเมินน้ำแหล่งอื่นได้จากแหล่งน้ำใต้ดิน น้ำคลองระบาย (รวมน้ำจากสระเก็บน้ำ) ผลการศึกษาพบว่าปริมาณน้ำที่ได้จัดสรรในพื้นที่โครงการไม่เพียงพอทำให้มีความต้องการใช้น้ำจากแหล่งอื่นมีพิสัยเท่ากับ 178.7-442.7 ล้าน ลบ.ม. เป็นการใช้น้ำใต้ดิน เท่ากับ 24.9-124.5 ล้าน ลบ.ม. และใช้น้ำจากคลองระบายน้ำเท่ากับ 98.3-417.8 ล้าน ลบ.ม. ในการศึกษาอาศัยข้อมูลจากการสำรวจภาคสนามประกอบในการวิเคราะห์และประเมินค่าในรายกลุ่มพื้นที่ชลประทานได้ดียิ่งขึ้น การศึกษานี้ได้นำผลการประเมินการใช้น้ำจากแหล่งต่าง ๆ และข้อมูลที่เกี่ยวข้องเพื่อกำหนดการใช้น้ำร่วมกันจากแหล่งน้ำต่าง ๆ ในสัดส่วนของการใช้น้ำในสถานการณ์น้ำแต่ละปี รายกลุ่มพื้นที่ ผลการศึกษาชี้ว่า ความสัมพันธ์ดังกล่าวใช้เป็นเกณฑ์ในการใช้น้ำร่วมจากแหล่งน้ำต่าง ๆ และทำให้ลดปริมาณการใช้น้ำเฉลี่ยร้อยละ 49.2 ของความต้องการน้ำสุทธิในฤดูแล้ง และร้อยละ 25.6 ของความต้องการน้ำสุทธิในฤดูฝน ตามลำดับ อันนำไปช่วยในการวางแผนจัดสรรน้ำและวางแผนการเพาะปลูกพืชในพื้นที่รวมและรายกลุ่มพื้นที่ ฤดูแล้งและฤดูฝนได้อย่างมีประสิทธิผลดียิ่งขึ้น