วิทยานิพนธ์ (น.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2545

วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษาปัญหาอันเกิดจากการทำงานขององค์กรช่วยเหลือผู้ประสบภัย โดยองค์กรเอกชน ในรูปแบบมูลนิธิเพื่อการกุศลที่มีผลกระทบต่อผู้ประสบภัย เจ้าพนักงานของรัฐ ผู้รับผิดชอบโดยตรง และการกระทำที่มีลักษณะเป็นการละเมิดต่อกฎหมาย จากการศึกษาพบว่าการช่วยเหลือผู้ประสบภัย รัฐได้จัดให้มีหน่วยงานรับผิดชอบช่วยเหลือโดยตรงอยู่แล้ว หากแต่หน่วยงานที่รัฐตั้งขึ้นมากลับไม่มีบทบาทเด่นชัดเหมือนกับที่องค์กรช่วยเหลือผู้ประสบภัยเอกชนในรูปแบบมูลนิธิเพื่อการกุศลที่ตั้งขึ้นมาเพื่อช่วยเสริมงานราชการ จนสามารถได้รับการยอมรับจากสังคมในระดับหนึ่ง และพบว่าสามารถลดภาระเจ้าพนักงาน ผู้รับผิดชอบโดยตรงและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องได้ แต่ในบางกรณีพบว่าได้ส่งผลกระทบกับตัวผู้ประสบภัยที่ได้รับบาดเจ็บ และอุปสรรคต่อการปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าพนักงาน โดยเฉพาะในส่วนที่เกี่ยวกับสภาพแวดล้อมและพยานหลักฐานไป โดยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ของเจ้าหน้าที่องค์กรเอกชน ก่อให้เกิดการละเมิดกฎหมายที่เกี่ยวข้อง เหตุเพราะเจ้าหน้าที่ องค์กรเอกชนเหล่านั้นไม่มีกฎหมายรองรับสถานภาพในการมีส่วนร่วมกับการปฏิบัติราชการของเจ้าพนักงานเกิดความไม่เหมาะสมขึ้นในการแสดงบทบาทการช่วยเหลือผู้ประสบภัยอันเป็นสิ่งที่รัฐได้กำหนดให้เป็นหน้าที่ของเจ้าพนักงานตามกฎหมายเท่านั้น แนวทางในการแก้ไขปัญหาในเรื่องนี้โดยศึกษารูปแบบในต่างประเทศเปรียบเทียบ และเสนอให้มีการพัฒนากฎหมายในส่วนที่เกี่ยวข้องกับการช่วยเหลือผู้ประสบภัยเช่นเดียวกับในประเทศที่มีการพัฒนางานด้านนี้ โดยมีสาระสำคัญในการควบคุมและคุ้มครองการปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าหน้าที่องค์กรเอกชนในการที่จะเข้าเสริมการทำงานของรัฐ เพื่อให้ได้ประโยชน์สูงสุดจากการปฏิบัติหน้าที่ขององค์กรเอกชนเหล่านี้ ขณะที่หน่วยงานของรัฐที่รับผิดชอบโดยตรงก็จะต้องปรับปรุงบทบาทให้เข้มแข็งกว่าที่เป็นอยู่ เพื่อมาตรฐานในความปลอดภัยของประชาชน