วิทยานิพนธ์ (น.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2546

การวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายที่จะศึกษาถึงแนวคิดหลักกฎหมายและมาตรการต่างๆ ในการฟื้นฟูผู้เยาว์ ซึ่งถูกกระทำรุนแรงโดยบุคคลในครอบครัว ทั้งในต่างประเทศและประเทศไทยว่ามีมาตรการทางกฎหมายเพื่อการบำบัดฟื้นฟูผู้เยาว์ ซึ่งถูกกระทำรุนแรงโดยบุคคลในครอบครัว อีกทั้งมีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษาถึงปัญหาที่เกิดขึ้น จากการนำมาตรการดังกล่าวมาใช้บังคับ เพื่อการฟื้นฟู ผู้เยาว์ซึ่งถูกกระทำรุนแรงโดยบุคคลในครอบครัว ผลจากการศึกษาวิจัยในครั้งนี้พบว่า มาตรการทางกฎหมายในการฟื้นฟูผู้เยาว์ซึ่งถูกกระทำรุงแรงโดยบุคคลในครอบครัวในประเทศไทยยังไม่มีบัญญัติไว้ วิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงให้เสนอแนะว่า 1. ในคดีอาญาที่บิดามารดาหรือผู้ใช้อำนาจปกครองทำร้ายผู้เยาว์ ควรอยู่ในเขตอำนาจในการพิจารณาคดีของศาลเยาวชนและครอบครัว 2. ควรกำหนดวิธีการในการฟื้นฟูสภาพทางร่างกายและจิตใจของผู้เยาว์อย่างเป็นขั้นตอน โดยจัดทำเป็นแผนฟื้นฟูผู้เยาว์ซึ่งถูกกระทำรุนแรงโดยบุคคลในครอบครัว 3. ควรกำหนดอำนาจหน้าที่ของศาลเยาวชนและครอบครัวในการออกคำสั่งอนุญาตหรือไม่อนุญาตตามแผนฟื้นฟูผู้เยาว์ซึ่งถูกกระทำรุนแรงโดยบุคคลในครอบครัว 4. ควรกำหนดให้เจ้าหน้าที่ซึ่งมีความเชี่ยวชาญทั้งในด้านสังคมสงเคราห์ ด้านจิตวิทยา ด้านการแพทย์ ด้านกฎหมาย อันมีลักษณะเป็นทีมงานสหวิชาชีพ ในการบำบัดฟื้นฟูผู้เยาว์ซึ่งถูกกระทำรุนแรงโดยบุคคลในครอบครัว 5. ควรกำหนดให้มีมาตรการในการบำบัดฟื้นฟูบุคคลในครอบครัวซึ่งกระทำความรุนแรงต่อผู้เยาว์ 6. ควรกำหนดให้มีการบังคับคดีในเรื่องค่าเสียหายกับผู้กระทำความผิดในทางแพ่งอย่างรวดเร็ว