วิทยานิพนธ์ (นศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2541

การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงสำรวจจากเยาวชนในเขตกรุงเทพมหานคร จำนวน 400 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูลคือแบบสอบถาม โดยมีวัตถุประสงค์ คือ 1) เพื่อศึกษาความแตกต่างของพฤติกรรมการสื่อสารภายใต้สภาวะความเครียดของเยาวชนที่มีลักษณะทางประชากรและระดับความเครียดต่างกัน 2) เพื่อศึกษาความแตกต่างของพฤติกรรมเผชิญความเครียด ของเยาวชนที่มีลักษณะทางประชากรและระดับความเครียดต่างกัน 3) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างระดับความเครียดกับพฤติกรรมการสื่อสารภายใต้สภาวะความเครียด 4) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการสื่อสารภายใต้สภาวะความเครียดกับพฤติกรรมเผชิญความเครียด 5) เพื่อศึกษาลักษณะทางประชากร ระดับความเครียด และพฤติกรรมการสื่อสารภายใต้สภาวะความเครียด ที่มีประสิทธิภาพในการอธิบาย พฤติกรรมเผชิญความเครียด สถิติที่ใช้ในการวิจัยคือ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย t-test One-Way ANOVA ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน และค่าสัมประสิทธิ์ถดถอยพหุคูณ ประมวลผลโดยคอมพิวเตอร์โปรแกรมสำเร็จรูป SPSS ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. เยาวชนที่มีอายุ ต่างกัน มีพฤติกรรมการสื่อสารภายใต้สภาวะความเครียดต่างกัน 2. เยาวชนที่มีเพศ และระดับความเครียดต่างกัน มีพฤติกรรมเผชิญความเครียดต่างกัน 3. ระดับความเครียด ไม่มีความสัมพันธ์กับ พฤติกรรมการสื่อสารภายใต้สภาวะความเครียด 4. พฤติกรรมการสื่อสารภายใต้สภาวะความเครียด ทั้งการสื่อสารระหว่างบุคคล และการเปิดรับสื่อมวลชนมีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมเผชิญความเครียด 5. การเปิดรับข่าวสารจากสื่อมวลชน ข้อมูลข่าวสารที่ต้องการ รายได้ครอบครัว การสื่อสารกับแฟน คนรัก และการสื่อสารกับหมอดู มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมเผชิญความเครียดที่เหมาะสม 6. การใช้บริการปรึกษาปัญหาทางโทรศัพท์ การสื่อสารกับหมอดู ระดับความเครียด เพศ และการสื่อสารกับพ่อแม่คนในครอบครัว มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมเผชิญความเครียดที่ไม่เหมาะสม