ข้อเสนอหลักของงานวิจัยเกี่ยวข้องกับความเข้มแข็ง/ความอ่อนแอของรัฐไทย ข้อถกเถียงหลักคือ ลักษณะดังกล่าวของรัฐมีความสาคัญมากต่อการเข้าใจความเปลี่ยนแปลง ของเศรษฐศาสตร์การเมืองไทยในรอบ 60 ปีที่ผ่านมา แต่เป็นที่น่าเสียดายยิ่งที่ลักษณะ ของรัฐข้างต้นมักจะถูกละเลยและไม่ให้ความสาคัญจากงานไทยศึกษาในช่วงที่ผ่านมา งานวิจัยชิ้นนี้จึงเสนอว่า ความเข้มแข็ง/ความอ่อนแอของรัฐนั้นเป็นตัวแปรที่อธิบาย ความเปลี่ยนแปลงของเศรษฐกิจการเมืองไทยได้ดี การศึกษานี้มีความเห็นว่า ระดับความเข้มแข็งหรือระดับความอ่อนแอของรัฐไทย นั้นสามารถอธิบายได้ตั้งแต่ความสาเร็จของการปฏิรูปเศรษฐกิจในยุคแรก (2493-2506) กาเนิดของวิกฤติเศรษฐกิจครั้งร้ายแรงในปี 2540 และความไม่สาเร็จของการปฏิรูปเศรษฐกิจ ในยุคหลัง (2540-2550) กล่าวโดยสรุปคือ ความสาเร็จในยุคแรกนั้นแยกไม่ออกจากการที่ รัฐไทยถูกปรับเปลี่ยนให้มีความเข้มแข็งมากขึ้นในช่วงรอยต่อระหว่างรัฐบาลจอมพล ป. พิบูลสงครามและจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ในขณะที่ความอ่อนตัวลงของรัฐไทยในช่วง 2523-2540 นั้นเป็นสาเหตุสาคัญของการเกิดวิกฤติเศรษฐกิจ ส่วนความไม่สาเร็จของ การปฏิรูปเศรษฐกิจในทศวรรษสุดท้ายเป็นเพราะการปฏิรูปตัวรัฐเองให้เข้มแข็งขึ้นนับแต่หลัง เหตุการณ์พฤษภาเลือด 2535เป็นต้นมานั้นไม่ประสบความสาเร็จ นอกจากนี้แล้ว งานชิ้นนี้จะพยายามอธิบายด้วยว่า พลวัตรของรัฐไทยในสามยุคข้างต้นนั้นเป็นผลของ การเปลี่ยนแปลง/การแตกตัวของพลังทางสังคมกลุ่มต่างๆ และการต่อสู้ทางการเมือง ของกลุ่มพลังเหล่านี้อย่างไร The main thesis of this study concerns the strength or weakness of the Thai state. It will argue that the degree of the state’s weakness/strength is a very important variable to understand the political economy of Thailand, but unfortunately it is often ignored in scholarly Thai studies. This study offers an explanation of changes in Thai political economy by focusing mainly on this variable. The study shows that a low degree of state strength, or high level of state weakness, is capable of explaining the successful economic reform during 1950 – 1963, the genesis of the 1997 economic crisis, the poor performances of crisis resolution efforts, and the lack of success in creating a new mode of capital accumulation for the next round of growth during 1997-2007. For the successful reform, the success is in itself a result of the state strengthening conducted during the period mainly by the Sarit’s government and to the lesser extent by the Pibun’s government. For the genesis, the weakening of technocratic macroeconomic agencies—the strongest section of the state which had been created or strengthened during the first reform — is a very important cause of the crisis. For the dismal crisis resolution and the unsuccessful creation of a new mode of accumulation is also a consequence of a failed state-strengthening reform that started after the May 1992 incident. In addition, this study will argue that dynamic of the state’s strength/weakness is determined largely by the contestation and (re)composition of social forces which, in turn, have been created under the ever-changing Thai political economy.