วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2544

คอนกรีต เป็นวัสดุสำคัญในการก่อสร้าง แต่กลับพบว่าเป็นวัสดุที่ได้รับการควบคุมคุณภาพด้านการผลิตต่ำกว่าวัสดุก่อ สร้างประเภทอื่น โดยเฉพาะในแง่ของกระบวนการผสม จากการศึกษาที่ผ่านมาพบว่าระดับความเข้มการผสมสามารถเป็นตัวบ่งชี้คุณสมบัติ ของคอนกรีตที่ได้จากโรงงานผสมคอนกรีตได้ โดยพบว่าคอนกรีตที่ได้รับการผสมโดยระดับความเข้มการผสมที่เหมาะสมจะมีค่า ความสามารถการทำงานได้สูงที่สุดสำหรับคอนกรีตที่มีสัดส่วนผสมเดียวกัน โรงงานผสมคอนกรีตโดยทั่วไปในปัจจุบันผสมคอนกรีตที่มีส่วนผสมต่างกัน ซึ่งสามารถจำแนกได้เป็น 4 ประเภท คือ คอนกรีตธรรมดาที่ไม่ใช้เถ้าลอยและไม่ใช้น้ำยาผสมเพิ่ม คอนกรีตที่ไม่ใช้เถ้าลอยแต่ใช้น้ำยาผสมเพิ่ม คอนกรีตที่ใช้เถ้าลอยแต่ไม่ใช้น้ำยาผสมเพิ่ม และคอนกรีตที่ใช้เถ้าลอยและใช้น้ำยาผสมเพิ่ม จากการศึกษาพบว่า สามารถทำนายระดับความเข้มการผสมที่เหมาะสมของคอนกรีตได้ โดยปัจจัยที่มีผลต่อระดับความเข้มการผสมที่เหมาะสม ได้แก่ พื้นที่ผิวจำเพาะ เบลนของวัสดุผงซึ่งประกอบด้วยซีเมนต์และเถ้าลอย สัดส่วนปริมาตรของแข็งของวัสดุผง ชนิดและปริมาณน้ำยาผสมเพิ่ม การเคลื่อนที่ของมวลรวมหยาบ โดยเมื่อเปรียบเทียบกับระดับความเข้มการผสมที่เหมาะสมที่วัดได้จริงจากโรง งาน พบว่า ชนิด ความจุมากที่สุดของเครื่องผสม ปริมาณการผสมแต่ละครั้ง และลำดับการใส่ส่วนผสม มีผลต่อระดับความเข้มการผสมที่เหมาะสม ซึ่งต้องทำการศึกษาโดยละเอียดต่อไป คอนกรีตที่ได้จากโรงงานผสมในปัจจุบัน โดยส่วนใหญ่ได้รับการผสมโดยมีระดับความเข้มการผสมที่ใกล้เคียงกับค่าทำนาย ระดับความเข้มการผสมที่เหมาะสม โดยมีคุณสมบัติด้านค่ายุบตัวเป็นที่ยอมรับได้ของผู้ผลิตและลูกค้า สำหรับบางโรงงานที่ผสมคอนกรีตโดยระดับความเข้มการผสมสูงกว่าระดับความเข้ม การผสมที่เหมาะสมนั้น ควรจะต้องศึกษาเพิ่มเติมว่าคอนกรีตที่ได้มีคุณสมบัติด้านอื่น ๆ ดีขึ้นมากจนไม่ถือเป็นการสิ้นเปลืองพลังงานในการผสมหรือไม่ ต่อไป