วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2544

พื้นที่ชายฝั่งทะเลด้านตะวันตกของอ่าวไทยตอนใน เป็นบริเวณที่มีระบบนิเวศชายฝั่งหลายชนิด เช่น ปากแม่น้ำ ป่าชายเลน หาดโคลน และหาดทราย เป็นต้น ทำให้บริเวณนี้มีศักยภาพในการพัฒนาสูง จึงมีการใช้ทรัพยากรชายฝั่งอย่างมาก จากการศึกษาพบว่า พื้นที่ช่วงแรกตั้งแต่ปากแม่น้ำแม่กลองถึงแหลมผักเบี้ย เป็นบริเวณที่ยังมีทรัพยากรธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์อยู่พอควร เนื่องจากมีป่าชายเลนตลอดแนวชายฝั่ง สภาพการใช้ประโยชน์ในบริเวณนี้คือ ด้านการเกษตรกรรม การประมง การเพาะเลี้ยง การผลิตเกลือและการขยายตัวของชุมชน แต่การใช้ทรัพยากรที่หลากหลายนี้ มีส่วนทำให้เกิดปัญหาความเสื่อมโทรมของทรัพยากร ปัญหามลพิษและปัญหาความขัดแย้งจากการใช้ประโยชน์ทรัพยากร ส่วนในพื้นที่ช่วงที่สองและสามคือพื้นที่ตั้งแต่แหลมผักเบี้ย ถึงหัวหินและต่อจากหัวหินถึงปากแม่น้ำปราณบุรี เป็นบริเวณที่มีแหล่งท่องเที่ยวที่มีความสำคัญ เช่น ชะอำ หัวหิน นอกจากนี้ยังมีการเกษตร การประมง ตลอดจนการขยายตัวของชุมชน ปัญหาที่สำคัญของพื้นที่เกิดจากกิจกรรมการท่องเที่ยว ปัญหามลพิษ ปัญหาการขยายตัวของชุมชน และปัญหาการกัดเซาะชายฝั่ง จากการวิเคราะห์ได้เสนอแนวทางการจัดการ การใช้ประโยชน์ทรัพยากรชายฝั่งแบบบูรณาการ โดยเน้นการแบ่งเขตกำหนดมาตรการควบคุมการขยายตัวของเมือง การใช้หลักเศรษฐศาสตร์ควบคู่ไปกับการบังคับใช้กฎหมายในการจัดการน้ำเสีย การส่งเสริมให้มีการอนุรักษ์และฟื้นฟูป่าชายเลนและทรัพยากรสัตว์น้ำ เพื่อให้การใช้ทรัพยากรธรรมชาติเป็นไปอย่างยั่งยืน