วิทยานิพนธ์ (น.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2542

ปัจจุบันเป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไปว่า ในประเทศไทยมีการลักลอบเปิดบ่อนการพนันที่ผิดกฎหมายขึ้นมากมาย แม้จะมีพระราชบัญญัติการพนัน พ.ศ. 2478 และกฎหมายอื่นที่เกี่ยวข้องใช้บังคับ แต่มิอาจทำให้ปัญหาบ่อนการพนันลดลงแต่อย่างใด ปัญหาดังกล่าวได้ขยายขอบเขต และเชื่อมโยงกับการกระทำความผิดกฎหมายอื่นๆ ทั้งนี้ เนื่องจากการบังคับใช้กฎหมายยังขาดประสิทธิภาพ ซึ่งมีสาเหตุมาจากหลายประการ อาทิ ปัญหาจากบทบัญญัติของกฎหมาย ปัญหาเกี่ยวกับทัศนคติต่อความผิด ปัญหาเกี่ยวกับกระบวนการยุติธรรมทางอาญา เป็นต้น ในการวิจัยนี้ได้ศึกษาถึงบทบัญญัติของกฎหมายการพนันของประเทศไทย และของต่างประเทศ และมาตรการในการควบคุมปัญหาบ่อนการพนันในต่างประเทศ รวมทั้งได้สัมภาษณ์เจ้าหน้าที่รัฐที่เกี่ยวข้องโดยตรง กับการบังคับใช้กฎหมาย ผลการวิจัยพบว่า พระราชบัญญัติการพนันที่ใช้บังคับอยู่ในปัจจุบันยังขาดประสิทธิภาพ ควรนำมาตรการบังคับทางกฎหมาย (Enforcement of Law) ได้แก่ มาตรการทางกฎหมายอาญา ซึ่งประกอบด้วยหลักเกณฑ์ในกฎหมาย RICO (Racketeer Influenced and Corrupt Organizations Act) และ CCE (Continuing Criminal Enterprise) มาปรับใช้กับกฎหมายการพนันของไทย โดยการแก้ไขเพิ่มเติมให้มีความเหมาะสมกับสภาพความผิดในปัจจุบัน และมาตรการริบทรัพย์สินทางแพ่ง (Civil Forfeiture) มาปรับใช้โดยผ่านทางกฎหมายปราบปรามการฟอกเงิน เพิ่มเติมเป็นความผิดมูลฐานที่ 8 ในพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน พ.ศ. 2542 นอกจากนี้ ผู้วิจัยได้เสนอมาตรการเปิดให้มีการเล่นการพนัน ภายใต้การควบคุมของกฎหมาย (Legalization of Gambling) โดยเน้นนโยบายการท่องเที่ยวเป็นหลัก ซึ่งน่าจะนำประโยชน์มาให้แก่ประเทศชาติ ได้มากกว่าการใช้มาตรการป้องปรามความผิดเกี่ยวกับการพนันโดยตรง