วิทยานิพนธ์ (นศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2540

ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่าง 1) รูปแบบการสื่อสารกับความพึงพอใจในการสื่อสาร 2) ความพึงพอใจในการสื่อสารกับความพึงพอใจในงาน และ 3) ศึกษาตัวแปรที่สามารถพยากรณ์ความสามารถในการปฏิบัติงาน โดยใช้กลุ่มตัวอย่างที่เป็นพยาบาลประจำการในโรงพยาบาลตำรวจ จำนวนทั้งสิ้น 290 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลคือ แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยการแจกแจงความถี่ คำนวณค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบเพิ่มตัวแปรเป็นขั้นตอน ประมวลผลโดยคอมพิวเตอร์โปรแกรมสำเร็จรูป SPSS for Windows ผลการวิจัยพบว่า 1. พยาบาลประจำการมีการสื่อสารแนวนอนในระดับสูง มีความพึงพอใจในการสื่อสารระดับปานกลาง มีความพึงพอใจในงานระดับปานกลาง และมีความสามรถในการปฏิบัติงานในระดับสูง 2. รูปแบบการสื่อสารมีความสัมพันธ์ทางบวกกับความพึงพอใจในการสื่อสาร อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .001 3. ความพึงพอใจในการสื่อสารมีความสัมพันธ์ทางบวกกับความพึงพอใจในงาน อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .001 4. กลุ่มตัวแปรที่สามารถร่วมกันทำนายความสามรถในการปฏิบัติงาน ของพยาบาลประจำการได้อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .001 ได้แก่ ความสำเร็จในงาน การสื่อสารแบบเป็นทางการ ที่ระดับ .01 ได้แก่วิธีปกครองและบังคับบัญชา นโยบายและการบริหารหน่วยงาน ที่ระดับ .05 ได้แก่ ความรับผิดชอบที่ได้รับสถานะของอาชีพ สภาพการทำงาน บรรยากาศการสื่อสารในองค์การ และการสื่อสารจากบนลงล่าง รวมทั้งสิ้น 9 ตัวแปร โดยสามารถร่วมกันอธิบายความแปรปรวนของความสามารถในการปฏิบัติงานได้ ประมาณร้อยละ 46