ผลการศึกษาวิจัยครั้งนี้พบว่าในช่วง 40 ปีที่ผ่านมาสภาพน้ำท่วมที่เกิดขึ้นในพื้นที่ศึกษามีความรุนแรงมากขึ้นทุกปี ไม่ใช่เพราะมีปริมาณฝนตกมากขึ้นแต่เกิดจากกิจกรรมมนุษย์ โดยเฉพาะแนวโน้มการพัฒนาในบริเวณที่ราบภาคกลางตอนล่างมีอย่างต่อเนื่อง การปรับปรุงระบบป้องกันน้ำท่วมสำหรับพื้นที่ขนาดใหญ่ เช่น การสร้างคันกั้นน้ำบริเวณกรุงเทพและปริมณฑล การสร้างพื้นที่ปิดล้อมและการป้องกันน้ำท่วมพื้นที่เกษตรกรรม โดยสร้างคันดินริมแม่น้ำเป็นหลัก ซึ่งการใช้วิธีการป้องกันน้ำท่วมในอนาคตระหว่างชุมชนเกษตรกรรมและชุมชนเมือง รัฐบาลควรนำมาตรการบริหารจัดการลุ่มน้ำท่วม (Floodplain Management) ซึ่งเป็นวิธีบรรเทาปัญหาน้ำท่วมโดยไม่ใช้สิ่งก่อสร้าง (Nonstructural Measures) มาใช้ร่วมกับการสร้างระบบป้องกันน้ำท่วมดังเช่นที่ทำกันในปัจจุบัน ซึ่งจากผลการวิจัยครั้งนี้ ได้จัดทำแผนที่พื้นที่เสี่ยงภัยน้ำท่วม มาตราส่วน 1:50000 ในขนาดความรุนแรงที่มีคาบอุบัติซ้ำในรอบ 10ปี, 25ปี, 50ปี และ 100ปี ขึ้นมา เพื่อใช้ประโยชน์ในการกำหนดมาตรฐานการออกแบบระบบป้องกันน้ำท่วม การวางแผนการระบายน้ำ การควบคุมการใช้ที่ดินและผังเมือง การเก็บภาษีน้ำท่วม ตลอดจนการใช้ข้อมูลที่ได้จากการวิจัยนำไปพัฒนาระบบพยากรณ์น้ำท่วมในอนาคต และหามาตรการจัดการน้ำท่วมแบบยั่งยืนต่อไป