วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2548

งานวิจัยนี้ศึกษาถึงการเตรียมมอนต์มอริลโลไนต์ดัดแปรด้วยกระบวนการแลกเปลี่ยนประจุบวกระหว่างโซเดียมไอออน (Na[superscript +]) ของมอนต์มอริลโลไนต์ และแอมโมเนียมไอออน (NH[subscript 4][superscript +]) บนโมเลกุลของเกลืออัลคิลแอมโมเนียม ของ dodecylamine (C12), hexadecylamine (C16) และ octadecylamine (C18) และมีการแปรเปลี่ยนปริมาณของอัลคิลเอมีนปริมาณต่างๆ คือ ร้อยละ 1, 2 และ 3 โดยน้ำหนัก จากนั้นนำมอนต์มอริลโลไนต์ที่ผ่านการดัดแปรศึกษาด้วยเทคนิคเอกซ์เรย์ดิฟแฟรกชัน (XRD) และเทคนิคฟูเรียทรานฟอร์มอินฟาเรดสเปกโทรสโคปี (FT-IR) จากผลการทดสอบด้วยเทคนิค XRD พบว่ามอนต์มอริลโลไนต์ดัดแปรที่เตรียมได้มีโครงสร้างแยกตัวแบบแทรกสอด (intercalated) และมอนต์มอริลโลไนต์ที่ดัดแปรด้วย octadecylamine ที่ปริมาณร้อยละ 3 โดยน้ำหนัก จะให้ค่าช่องว่างระหว่างชั้นของแผ่นอะลูมิเนียมซิลิเกตสูงที่สุด จากนั้นนำมอนต์มอริลโลไนต์ที่ดัดแปรด้วย octadecylamine ที่ปริมาณร้อยละ 3 โดยน้ำหนัก ไปใช้ในสูตรสารเคลือบผิวที่มีอะคริลิกเป็นสารยึด โดยแปรเปลี่ยนปริมาณมอนต์มอริลโลไนต์ดัดแปรและมอนต์มอริลโลไนต์ไม่ดัดแปรในปริมาณต่างๆ คือ ร้อยละ 1, 2 และ 3 โดยน้ำหนัก จากนั้นทดสอบสมบัติทางกายภาพของฟิล์มสารเคลือบผิว จากผลการทดสอบพบว่าความทนทานต่อการขูดขีดของฟิล์มที่ได้จากมอนต์มอริลโลไนต์ดัดแปรจะมีค่าสูงกว่าฟิล์มที่ได้จากการใช้มอนต์มอริลโลไนต์ไม่ดัดแปร หรือว่าสูงกว่าฟิล์มที่เตรียมได้จากการใช้สารยึดเพียงอย่างเดียว และเสถียรภาพทางความร้อนของฟิล์มจากการใช้มอนต์มอริลโลไนต์ดัดแปรที่ปริมาณร้อยละ 3 โดยน้ำหนัก จะมีเสถียรภาพทางความร้อนดีกว่าฟิล์มที่ได้จากการใช้สารยึดเพียงอย่างเดียวและฟิล์มที่มีการใช้มอนต์มอริลโลไนต์ที่ไม่ผ่านการดัดแปร